Σκηνή: ο άντρας προσεγγίζει την γυναίκα, εκείνη το παίζει δύσκολη, τελικά ενδίδει, τελικά αρχίζει να τραγουδά επιδεικνύοντας την «χαρά» της.

Η αντιστοιχία άντρα/γυναίκα είναι σχετική (που σημαίνει ότι συμβαίνει και το αντίστροφο) και το τραγούδι μπορεί να αντικατασταθεί από διάφορα άλλα μέσα, εξίσου ηχηρά και εμφανή.

Ποιο λοιπόν είναι αυτό το μυστικό της ζωής, ογκόλιθος της ανόητης, αφελούς και επιδεικτικής συμπεριφοράς ορισμένων «χαρούμενων» ανθρώπων; Γιατί βρε αδελφέ μας τα πρήζουν λες και θα ανέβουν κάποιο επίπεδο στο βάθρο της γενικής αποδοχής και εκτίμησης τούτου του κόσμου;

Μιλάμε φυσικά για την πάρα φύσιν χρήση ενός υπέρτατου αγαθού. Για την εκμετάλλευση μιας ιδιωτικής στιγμής προς τέρψιν προσωπική και μη δια-μοιράσιμη. Γιατί τι κερδίζει ο άλλος από την δική σου ανάγκη για προσοχή; Πολύ περισσότερο γιατί να γίνει ο δίαυλός σου για έναν τέτοιο σκοπό; Πόσο ακούσια καταφεύγεις σε μια τέτοια συμπεριφορά;

Ίσως όλο αυτό να αφορά ανωριμότητα χαρακτήρα ή ακόμα περισσότερο απειρία σε ένα τομέα. Την πρώτη φορά που θα φας παγωτό θα λες σε όλους πόσο συγκλονισμένος είσαι από την γεύση του. Την πρώτη φορά λοιπόν που θα εκδηλώσεις αυτήν της απροσδόκητη «χαρά» θα λειτουργήσεις αυθόρμητα σαν παιδί αλλά κινούμενος από προσωπικό όφελος (ακόμα και αυτό της επικοινωνίας) παρά από το ενδιαφέρον σου να ανακαλύψουν οι άλλοι το «γλυκό μυστικό» του παγωτού.

Όταν όμως πια δεν είσαι άπειρος αλλά έχεις γευτεί πολλά παγωτά, πολλές γεύσεις και πολλά διαφορετικά εδέσματα, η δημοσιοποίηση ενός τέτοιου περιστατικού ξεφεύγει κάθε αυθορμητισμού. Και φυσικά δεν γίνεται με γνώμονα το κοινό όφελος αλλά την επανάληψη της ικανοποίησης που έλαβες ακριβώς εκείνη την πρώτη φορά που η «χαρά» σου προσέφερε επιπλέον ικανοποίηση και αποδοχή. Λείπει όμως η πιο βασική παράμετρος, η αυθεντικότητα του συναισθήματος.

Όπως πολύ σωστά πρόσφατα ανέφερε μια διάσημη ηθοποιός, για να χειραγωγήσεις τον άλλο χρειάζεσαι ένα θελκτικό σκηνικό που να ικανοποιεί βασικές ανάγκες του ανθρώπου: φαγητό, ευδαιμονία μέσω του ποτού και σεξ. Ακόμα και όταν αυτή η χειραγώγηση δεν αφορά το άλλο σου μισό αλλά μια ευρύτερη ομάδα ανθρώπων τα ίδια μέσα θα είναι αρκετά για να το επιτύχεις. Μην σε εκπλήσσει αν αναλύοντας την πράξη βρεις απόλυτη αντιστοιχία με όσα υιοθετούν τα ΜΜΕ για να προσεγγίσουν αναγνώστες και τηλεθεατές. Ξεπουλιέσαι για να πουλήσεις.

Αποτελεί αυτό δείγμα της ποιοτικής σου πτώσης; Το αφήνω στην κρίση σου αν και είναι εμφανής η απάντηση. Είναι ακριβώς η ίδια απάντηση του γιατί κάποια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων σε διακρίνει και αντιλαμβάνεται τις πράξεις σου στην ουσία τους. Πόσο εγωιστικοί είναι οι λόγοι που σε οδηγούν σε αυτόν τον ξεπεσμό και ποια τα κριτήρια που καλύπτουν τις πράξεις σου ως αθώες, δικαιολογημένες, ακούσιες; Τα φούμαρα τα πουλάμε σε αυτούς που τα αγοράζουν.

Όπως λοιπόν στις ερωτικές σχέσεις υπάρχει αυτός που προσπαθεί πάντα να φτάσει τον άλλο , έτσι και στις διαπροσωπικές σχέσεις πάντα κάποιος προσπαθεί να ανέβει ένα επίπεδο διεκδικώντας ακόμα και με αθέμιτα μέσα την ανέλιξή του. Το που προσπαθεί να φτάσει, μην με ρωτάτε. Δεν ζητάμε όλοι τα ίδια, δεν ικανοποιούμαστε όλοι με τα ίδια και πολύ περισσότερο λίγοι είναι αυτοί που εκτιμούν και σέβονται το σημείο που ήδη βρίσκονται. Ακόμα και το σταθερό μας θέλει δουλειά για να διατηρηθεί, η εκτίμηση και η αποδοχή που ως τώρα έχουμε, ανά πάσα στιγμή χάνεται και εξευτελιζόμαστε.

Όταν δε δύο τέτοιο άνθρωποι συναντούνται, όταν δηλαδή δύο ανολοκλήρωτες προσωπικότητες χρησιμοποιούν το ίδιο μέσο προς προσωπικό όφελος, τότε η εξέλιξη είναι μεν θεμιτή γι αυτούς, με ελάχιστες απώλειες και κόστος, αλλά είναι ακόμα πιο ορατή από την συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων που αναφέρθηκε παραπάνω. Χάνεις κάτι για να κερδίσεις κάτι άλλο και συνήθως στις συγκεκριμένες περιπτώσεις κερδίζεις όντως το ενδιαφέρον και την αναγνώριση. Αλλά από ποιον; Από αυτόν που μία κενή κολακεία ή μια επιδεικτική προσέγγιση είναι αρκετή για να ικανοποιήσει το δικό του κενό και την δική του ανάγκη για προσοχή (στην καλύτερη των περιπτώσεων).

Έτσι λοιπόν ακόμα και αυτό το γλυκό μυστικό της ζωής μπορεί να αμαυρωθεί. Οι φαύλες αξίες, οι εγωιστικοί στόχοι και η υποκειμενική ηθική μπορεί άνετα να απορροφήσει το νόημα του πολύτιμου μυστικού και να το μετατρέψει σε χολή και άλλες λοιπές γλοιώδεις ουσίες.

*Και μια μικρή αποκάλυψη για όσους την έχουν ανάγκη: όποιος το κατέχει το μυστικό της ζωής, δεν χρειάζεται να το δείξει. Λάμπει από μόνο του.