Μια Τετάρτη βρήκα στον δρόμο μου την Ρίτα. Για μερικά δευτερόλεπτα κόμπιασα και δεν ήξερα αν θέλω να της μιλήσω, μετά την κοίταξα δειλά και φώναξα το όνομά της.

Τυπικές ερωτήσεις, συλλαβές που έβγαιναν βεβιασμένα και η Ρίτα να φαίνεται πιο σίγουρη από μένα για τις αιτίες αυτής της αμηχανίας.

Πέρασαν 5 λεπτά ανούσιας συζήτησης, ερωτήσεις, νέα, οικογένεια, δουλειά... και μετά εκτοξεύτηκε σαν σφαίρα από τα χείλη της η φράση που με έκανε να παγώσω. Της ψέλλισα πως δεν πειράζει - αρκεί που εκείνη είναι καλά, αλλά ήμουν σίγουρος πως στα μάτια μου φαινόταν ένα μεγάλο «Γιατί».

Χωριστήκαμε αμέσως μετά.

Έκατσα σε ένα παγκάκι και προσπάθησα να βγάλω μια άκρη. Τόσο καιρό έλεγα πως δεν θέλω να με σκέφτεται. Ευχόμουν να με έχει ξεχάσει, να συνεχίζει την ζωή της σαν να μην υπήρχα. Ευχόμουν όλα αυτά που ήθελα να έχω κάνει και εγώ, δημιουργώντας ένα μεγάλο κενό - συνέπεια δικών μου αποφάσεων.

Όταν άκουσα αυτή την φράση από τα χείλη της φίλης της ένιωσα απογοήτευση. Πως γίνεται αυτό; Σημαίνει ότι με ξέχασε και εγώ είμαι ο μόνος που έχω μείνει πίσω κολλημένος; Δεν σημαίνω γι αυτή ό,τι αυτή σημαίνει για μένα ή απλά βρέθηκε κάτι πιο δυνατό στην ζωή της; Κάτι πάνω από μένα; Είχα να συναγωνιστώ έναν αόρατο αντίπαλο σε μια μάχη που τόσο καιρό έλεγα πως θέλω να χάσω;

Ο εγωισμός μου δεν με άφησε πολύ στην ηττοπάθεια. Έφερα την φράση ξανά στο μυαλό μου και έπιασα την ερμηνεία της από την αρχή. Είδα κάτι άλλο κρυμμένο πίσω από την επιλογή των λέξεων. Κάτι που τολμώ να πω πως με ικανοποιούσε πολύ περισσότερο. Απέφευγε να με σκεφτεί, πονούσε στον ήχο του ονόματός μου και με σκεφτόταν ακόμα περισσότερο από όσο θα ήθελε. Τόσα χρόνια μετά και ήμουν ακόμα δυνατός μέσα της. Ένα χαμόγελο μου ξέφυγε συνειδητοποιώντας πόσο άθλιος εξακολουθώ να είμαι.

Έχω αποδεχθεί τον εαυτό μου, την μικρότητά μου, τις πρωτόγονες ανάγκες μου, την εγωπάθειά μου. Ξέρω πολύ καλά τι είμαι και πια δεν τρομάζω, ούτε δικαιολογώ. Τα λάθη είναι όλα εκεί, καλώς έγιναν, καλώς θα ξαναγίνουν. Θα ήθελα όμως να έβλεπα λιγότερο από εκείνη μέσα μου. Να μην αισθάνομαι τύψεις, να μην πονάω και να μην μελαγχολώ. Να μπορώ να συγκρατώ τον άγριο εαυτό μου στην επιφάνεια.

Θα ήθελα να μην με είχε πονέσει εκείνη η φράση.

"...η πάσα αλήθεια βλέπετε έχει ένα μεγάλο ελάττωμα: ακούγεται πάντα λιγότερο ικανοποιητική και κατά παράδοξο τρόπο πιό πλαστή από το κατασκευασμένο ψέμα."

Από το βιβλίο "Ψέματα-Η Αλήθεια είναι" της Λένας Διβάνη