Ή αλλιώς: η φαία ουσία είναι για να καλύπτει τα κενά.


click me

Και ερωτώ: Τι είναι η φθορά και τι η αφθαρσία για τον άνθρωπο; Θα μου πείτε ότι με έπιασαν φιλοσοφικά ερωτήματα και τι βλακείες λέω παρασκευιάτικα αλλά η αλήθεια είναι ότι με έχει πιάσει ένας πονοκέφαλος και μια υπερδιέγερση λόγω καφεΐνης που πέρα από το ότι παρατηρώ το οπτικό μου εύρος εστιάζοντας στα μικρά, μπλέκονται στο μυαλό σκέψεις, άρθρα, χαζομάρες που διάβασα μέρες τώρα και δεν έχω καταλήξει αν αποτελούν φθορά της φαίας μου ουσίας.

Βλέπω λοιπόν να ξεφλουδίζω... αναρωτιέμαι πότε έκανα τελευταία φορά μπάνιο και μετά σκέφτομαι πως όταν βγαίνω κάθε φορά από το ντουζ η αφυδάτωση είναι μεγαλύτερη. Ειδικά τα καλοκαίρια που το δέρμα σκουραίνει αυτή η αποκρουστική συνήθεια του ξετσουτσουρίσματος αφήνει έντονα ίχνη που με κάνουν συνήθως να ξαναμπαίνω στην μπανιέρα. Αλλάζω δέρμα και αναρωτιέμαι πως μετά από τόσα κιλά κύτταρων που αποβάλλω καθημερινά μπορώ να μείνω η ίδια. Πολύ περισσότερο πως μπορώ να διατηρώ την μνήμη αφού αυτή αποθηκεύεται βιολογικά πάνω μας.

Μετά συνδέω όλη αυτήν την μανία με τα νεκρά κύτταρα, το μπάνιο και την λέπρα με ένα άρθρο που είδα περί διασήμων που δεν πλένονται. Άλλοι από άποψη, άλλοι από τσιγγουνιά, άλλοι επειδή είναι πολύ μικροί για να θυμούνται την μετάδοση της πανούκλας στους βρώμικους δρόμους του Λονδίνου. Τεσπά νιώθω πως αυτοί έχουν πιο σοβαρά προβλήματα μιας εκεί μιλάμε για πραγματική απλυσιά. Ή μήπως οι άνθρωποι απλά βγήκαν από το γυμναστήριο και όλοι κάναν την τρίχα τριχιά; Με πιάνει άγχος. Αν αυτή η αδικία συμβαίνει σε αυτούς τότε τι περιμένει εμένα; Πως μπορεί να αντέχει ο σύντροφός μου να ξαπλώνει δίπλα μου όταν το σαλάκι που τρέχει από τα χείλια έχει μυρωδιά τζατζικίλας;

Και κάπου εκεί θολώνω... τι έλεγα; Γιατί; Το παθαίνω συχνά τώρα τελευταία. Οι φίλοι λένε πως φταίει η υπερκόπωση, η ταχύτητα της σύγχρονης εποχής, το ότι έχω πολλά στο κεφάλι μου. Έχω μια υποψία πως φταίει κάτι άλλο. Τώρα τελευταία χάνω πολλές τρίχες (έως και 100 παραπάνω κάθε μέρα) και επίσης ανακαλύπτω ίχνη ξηροδερμίας στο τριχωτό της κεφαλής. Οι απλοί κοινοί θνητοί θα έλεγαν πως είναι ένα καθαρά ψυχοσωματικό γεγονός και πως απλά χρειάζομαι ένα συμπλήρωμα διατροφής, μια βδομάδα ξεκούρασης κτλ κτλ. Το μυστικό όμως κρύβεται στην παχύρευστη αυτή ουσία που βρίσκεται μέσα στον εγκέφαλο και έχει πια διογκωθεί τόσο που θέλει να βγει έξω.

Ναι κυρίες και κύριοι, η αλήθεια είναι πως ούτε ο δικός μου εγκέφαλος δεν μπορεί να το χωρέσει... πλεονάζει η φαία (έτσι την λέω χαϊδευτικά). Πιέζει πόρους, βολβούς και ότι άλλο βρίσκει μπροστά της και προσπαθεί να χωθεί σε κάθε τρύπα μπας και νιώσει λίγο πιο άνετα εκεί μέσα. Φυσικά αυτό δεν είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει μόνο σε μένα. Σε όλους τους μεγάλους ανθρώπου ισχύει το ίδιο, γι αυτό και βλέπουμε τόσους καραφλούς, τόσους ασπρομάλληδες (καταπιέζεται η χρωστική τους), τόσους κεφάλες (λόγω διογκώσεως). Αυτή η ουσία είναι αποφασισμένη να μας κυριεύσει και να επιβάλλει την θέση της. Να επιβιώσει μεν σαν άλλο παράσιτο που καταλαμβάνει το σώμα μας αλλά να μας αποβάλλει την βούληση για να μην ψάξουμε την επιστημονική καταπολέμηση του φαινομένου.

Πέρασε και από το μυαλό μου πως όλο αυτό μπορεί αν είναι το αποτέλεσμα των χημικών σαμπουάν και προϊόντων περιποίησης (και αυτό κάπου το διάβασα) αλλά άντε καλέ. Σιγά μην η αύξηση της φαίας οφείλεται σε αφύσικα αίτια. Ίσα ίσα που αυτά μπορεί να μειώνουν και την διόγκωση αφού παλιά οι καράφλες ήταν περισσότερες. Ρίξε μια ματιά σε σκίτσα της αναγέννησης να δεις που όλοι ήταν αναγκασμένοι να φορούν περούκες. Anyway δεν τα πιστεύω εγώ αυτά τα εκφοβιστικά mail με τα προϊόντα που κρίνονται ακατάλληλα και τις άμοιρες εταιρίες που στιγματίζονται. Στο κάτω κάτω είμαι μια χαρά. Με ελαφριά τριχόπτωση και ξηροδερμία και ελαφριά διόγκωση της φαίας (να μην ξεχνιόμαστε). Αυτή η τελευταία φταίει και για την επιρροή της καφεΐνης στο αίμα μου. Εκτός του ότι πληκτρολογώ με μανία, ακούω δυνατά τις φωνές των ανθρώπων γύρω μου, τον ήχο των πλήκτρων, τα νεκρά μου κύτταρα να πέφτουν πάνω στο γραφείο...

Που πάνε όταν πεθαίνουν, μαμά;