Αυτό το word με χαλάει. Μου λείπουν οι μπλε γραμμές που με ορίζουν, τα περιθώρια που μου θέτει ένα χαρτί και με βάζει στην σωστή κατεύθυνση. Κι όμως βαράω πλήκτρα για να προσπαθήσω να αποτυπώσω λίγη από την σκέψη μου.

Λίγες μέρες έχουν περάσει από την επιστροφή. Τελικά οτιδήποτε ξεπερνά τις 3 μέρες του τυπικού τριημέρου σε βάζει σε εντελώς άλλο πρόγραμμά και διάθεση. Γιατί το πρόγραμμα πάντα υπάρχει όπως και η τάξη στην αταξία.

Πολλά γεγονότα, προσωπικά, κοινά, κοινωνικά και πολλές σκέψεις που μένουν μισές. Το ίδιο και οι αισθήσεις. Νιώθω ή όχι; Τι θα έπρεπε να νιώσω; Γιατί να μην αφεθώ ελεύθερη; Κι αν σφάλω;

Μοιάζω μικρή μα ξέρω πως δεν είμαι. Ξεπεράστηκε η ηλικία των λαθών, της δυνατότητας να διορθώσω, να επιστρέψω, να κάνω απόλυτη διαγραφή. Μεγάλωσα και μεγάλη δεν είμαι. Κι όσο επιδερμικά παλεύω να περνάω ορισμένα πράγματα τόσο δεν τα καταφέρνω.

Αδικώ τα πάντα. Την ομορφιά που μολύνουμε με την μη οικολογική μας στάση. Τους ανθρώπους που παραμυθιάζονται για να πονέσουν αργότερα. Τους θεσμούς που θέλω να ξεγελάσω αλλά είναι κομμάτι της κουλτούρας μου. Την ζωή που έχει πάψει να είναι ρόδινη.

Κάποτε ο κόσμος ήταν θολός, μικρός και περιορισμένος. Τα πράγματα υπήρχαν μόνο όπως τα ήθελες και η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας ήταν εύκολο να ξεπεραστεί. Δεν ήταν απαραίτητη για να συνεχίσεις να αναπνέεις ή να θολώνεις ξανά τον κόσμο σου.

Πως επιβιώνουν όλοι οι άλλοι; Φαιδρότητα, αδυναμία, αδιέξοδο, έλλειψη ουσίας. Τότε γιατί; Τώρα καταλαβαίνω αυτούς που δεν θέλουν να φέρουν το παιδί τους σε αυτόν τον κόσμο. Βλέπω ποια και μέσα από αυτούς.

Νομίζω πως τώρα που βρήκα εσένα πιο δυνατό σου ζητάω να με στηρίξεις. Σαν μια ομίχλη που θα πρέπει να διώξεις από μπροστά μου, σαν ένα φως στην άκρη του δάσους όταν ξεμένεις από βενζίνη. Δεν σε απελευθερώνει, σε βοηθά να συνεχίσεις.

Αρνούμαι να νιώσω. Αντιδρώ. Σε τι; Ώρες ψυχανάλυσης και ενδοσκόπησης που κάνουν κύκλους. Χρόνος που φεύγει και εγώ μεγαλώνω. Μακάρι να μπορούσα να πω πως γίνομαι κάτι καλύτερο αλλά δεν ελπίζω. Δεν ελπίζω.

Ακίνητος. Ο άνθρωπος που μπορεί να με αναπαραστήσει μοιάζει με κούκλα σε βιτρίνα: Γυμνή, ακλόνητη αλλά εύθραυστη. Υποψιάζομαι ότι είναι ενεργειακό το θέμα. Συσσώρευση και κρυσταλλοποίηση. Καμία δράση.

Τελικά τι γίνομαι όσο μεγαλώνω;