Αφού πέρασε και αυτό το βράδυ καλά πάμε... Θα καθόμαστε να μετράμε τις μέρες που περνάνε και εμείς αντέξαμε. Άλλη μια  μέρα που μένω ζωντανή και βρίσκω την δύναμη να σηκωθώ από το κρεβάτι. Νέα αρχή και καλά, αλλά στην ουσία νέος αγώνας γιατί ο προηγούμενος έληξε, ακυρώθηκε.

Μερικές φορές πραγματικά αναρωτιέμαι πως γίνετε κανείς να βρίσκει δύναμη να ξεκινήσει ξανά. Δεν λέω για μένα... λέω για τον Γολγοθά κάθε ανθρώπου. Ο καθένας έχει τα προβλήματά του, δεν τα συγκρίνω, δεν τα αξιολογώ. Μόνο όποιος τα ζει μπορεί να ξέρει πόσο πονάνε.

Έχει λοιπόν ο καθένας τα δικά του και περνάει μια δύσκολή μέρα, μια πραγματικά δύσκολη μέρα. Κοιμάται από εξάντληση και την επόμενη μέρα βρίσκει την δύναμη να ξανασηκωθεί... την πρώτη μέρα ελπίζει, την δεύτερη ελπίζει, την τρίτη ελπίζει πάλι... μετά βρίσκει διάφορες δικαιολογίες για να μπορεί να σηκώνεται. Το κάνεις για μέρες, μετά κάπου πελαγώνεις, κάπου κοιμάσαι με τα μάτια πρησμένα από το κλάμα, κάπου αποφασίζεις να εγκαταλείψεις... και πάλι το πρωί ξυπνάς και σηκώνεσαι!

Αυτοί είναι οι καθημερινοί ήρωες: εγώ, εσύ, ο δίπλα... Και πάλι δεν βρίσκω γιατί. Έχασα το νόημα για το οποίο γίνονται όλα. Έχασα τον σκοπό που ξυπνάω κάθε πρωί. Έχασα τον λόγο όπου κάθε βράδυ είναι βάλσαμο για κάτι που ολοκληρώθηκε και κάθε πρωί καινούρια αρχή.

Ίσως απλά να μας δόθηκε η ζωή και εμείς να προσπαθούμε να την κάνουμε όμορφη, για ιδιοτελείς φυσικά σκοπούς, για εμάς. Ίσως πάλι να είμαστε μηχανάκια που κάθε πρωί μπαίνουν σε λειτουργία και παράγουν, σβήνουν την μηχανή για να κρυώσει λίγο και μετά την επόμενη μέρα πάλι παράγουν. Δεν λέω παράγουν έργο γιατί στην καταναλωτική μας κοινωνία δεν είναι όλα τα αποτελέσματα της παραγωγής τόσο ανώτερα.

Μηχανάκι ο άνθρωπος, ο πιο έξυπνος και ο πιο χαζός υπολογιστής μαζί. Πόσο δίκιο είχε ο Πέτρος με το format προχτές... Ποιος όμως είναι ο πιο καλός τεχνικός ανθρώπινων υπολογιστών; Η αυτό-ίαση δεν νομίζω πως μετράει...