Επροσκλήθειν σε νέο blog-o-παίχνιδο από την φίλη Φοίβη η οποία (λες και δεν ήξερε) θέλει να μάθει πως είναι το κινητό μου. Όχι τόσο πως είναι η συσκευή, όσο το θέμα που έχω, το background, το screen-saver, ο ήχος κλήσης συμπληρώνω εγώ...

Λοιπόν το κινητούλι μου είναι σχετικά παλιό αλλά και χιλιοφορεμένο. Το βλέπω σχεδόν παντού γύρω μου και ξέρω καλά πως για τους λάτρεις της Sony Ericsson είναι ένα από τα πιο οικονομικά μοντέλα της προηγούμενης χρονιάς.

Το K550im μου λοιπόν με βολεύει γιατί αντέχει μπαταρία, χωράει και τραγουδάκια και φωτογραφιούλες, σε ώρες ανάγκης τραβάει και βίντεο, στέλνει mms, κάνει ηχογραφήσεις, χωράει τα τηλέφωνά μου και έχει αυτό το μαγικό κουμπάκι σίγασης όποτε βαράει ή δονείται και εγώ θέλω να το αγνοήσω απλώς πατώντας ένα κουμπί. χωρίς φυσικά να το αντιληφθεί αυτός που καλεί (ωχ προδόθηκα!).

Στο φόντο του έχω μια φωτογραφία που τράβηξα στην αρχή του καλοκαιριού στην πλαζ Αστέρια της Χαλκίδας. Δείχνει 2 από τις παλιότερες πολυκατοικίες της περιοχής την ώρα του σούρουπου και σχεδόν την ίδια εβδομάδα που την τράβηξα ανακαλύψαμε με τον Λευτέρη ότι, όταν κάποτε έμεινε για λίγο Χαλκίδα, το διαμέρισμά του ήταν σε μία από αυτές.

Αυτό που μου αρέσει επίσης στο κινητό μου είναι ότι έχει μπλε φωτισμό. Είναι το χρώμα που με ηρεμεί... Screen-saver έχω ένα κλασικό που είχε ήδη μέσα το κινητό. Βασικό μου κριτήριο ότι ταίριαζε χρωματικά με το φόντο. Και το θέμα που έχω επιλέξει επίσης έχει μπλε, γαλάζια και άσπρα γραμματάκια (έχει και λίγο ροζ μέσα αλλά μην το ακούσει η Κατερίνα).

Όσο για τον βασικό ήχο κλήσης... είναι η αγαπημένη καλλιτέχνιδα του κολλητού (ένα bodyguard βρε παιδιά!). Παίζει σχεδόν εδώ και 3 μήνες μιας και μάλλον αυτό το κομμάτι με έχει στιγματίσει (όχι δεν έχω κάνει εγγραφή σχετική και ούτε θα κάνω). Το ευτυχές είναι ότι κάθε φίλος μου έχει και διαφορετικό ήχο κλήσης οπότε το συναλλάσσουμε να μην βαριόμαστε κιόλας μωρέ :)

celly.jpg

(συγχωρέστε με για τις φώτο αλλά δεν τις πετύχαινα σήμερα, δεν είναι η μέρα μου)

Σε συνέχεια λοιπόν του παιχνιδιού καλώ τo Κατερινάκι, την Εύη, τον Πέτρο και τον Βασίλη να μας δείξουν ίσως το μονο αντικείμενο που έχουν πάντα κοντά τους.