Θυμάμαι κάποτε... που ήμουν πολύ διστακτική στο να γνωρίσω νέα άτομα διαδικτυακά. Όχι δεν ήμουν πρωτάρα. Ίσα ίσα είχα φάει πολλές τέτοιου είδους γνωριμίες στην μάπα και ήξερα ακριβώς πως είναι. Ακριβώς εκεί κρύβεται και ο λόγος που επέλεξα μετά από τόσα χρόνια συναναστροφής με το internet να έχω ένα απλό blog και όχι να είμαι ενεργό μέλος κάποιου forum, chat κλπ. Το blog νομίζω ότι δεν έχει ανάγκη της αλληλεπίδρασης με τους άλλους. Αλληλεπιδράς εσύ μαζί του, τα συζητάς, τα βρίσκεις. Και γύρω γύρω έχει και κάποια plug-in για να μην νιώθεις περιορισμένος. Ένα από αυτά είναι σίγουρα και τα σχόλια... άρα το παράθυρό σου στους άλλους.

Ξαναγυρνάω στο θέμα. Ένας γνωστός -που είχε καταφέρει, με επιμονή ομολογώ, να με φέρει πιο κοντά του διαδικτυακά- χρησιμοποιούσε σαν επιχείρημα το ότι τα παιδιά είναι διακριτικά. Τα συγκεκριμένα παιδιά, για να είμαι πιο ορθή. Όταν μου το πρωτοείπε παραξενεύτηκα πραγματικά. Τι σημαίνει διακριτικότητα; Δηλαδή θα πηγαίνουμε για καφέ και θα λέμε οτιδήποτε εκτός του προσωπικού; Θα τοποθετείται κάποιος όπως σε μια εγγραφή και θα αρχίσουμε εμείς να κουβεντιάζουμε; Και είναι αυτό τώρα λογική για μία λεκτική επικοινωνία και μάλιστα κοινωνημένη και με τις 5 αισθήσεις; Απ' την άλλη ήταν τουλάχιστον παρήγορο ότι σύμφωνα με τα λεγόμενά του ποτέ δεν θα με φέρναν σε δύσκολη θέση.

Αποφασίζω λοιπόν να βρεθώ... με άτομα που ήθελα να γνωρίσω αλλά και που δεν ήθελα (τα περίεργα των μεγάλων παρεών). Και πέρασε ο καιρός και ήρθα με πολλούς πιο κοντά και κάποιους τους αγαπώ πολύ, για κάποιους έχω αναθεωρήσει άποψη, με κάποιους έχω ήδη μαλώσει και τα έχω ξαναβρεί, άλλους δεν θέλω να τους βλέπω μπροστά μου... Έχω πάλι δημιουργήσει μια μικρογραφία της κοινωνίας. Και όσο τους γνωρίζω τόσο δεν μπορώ να τους πω διακριτικούς (μην το πάρετε στραβά).

Δεν διαφέρει σε τίποτα η σχέση μου με τους ανθρώπους που γνώρισα πρώτα γραπτά και μετά από κοντά, με αυτήν που έχω με τους φίλους που γνώρισα π.χ. στο σχολείο. Μας συνδέει σαφώς το ότι μας αρέσει αυτός ο τρόπος έκφρασης αλλά ακόμα και αυτός έχει χίλιες διαφορετικές εικόνες και είναι γεμάτος εναλλαγές. Και αν εξαιρέσεις τα όσα γράφουμε, η σχέση μας εκτός είναι ίδια όπως π.χ. με μια φίλη μου. Τα λέμε... έχουμε πράγματα που δεν γράφονται. Νοιαζόμαστε, βοηθάμε, επικοινωνούμε, βρίσκουμε λύσεις για τους φίλους μας... και είμαστε αδιάκριτοι, βλέπουμε τον άλλο να έχει κάτι και θέλουμε να μάθουμε τι έχει γιατί νοιαζόμαστε. Δεν ξέρω γιατί εκείνου του φάνηκαν διακριτικοί... ίσως να μην είχαν πέσει τα τείχη ανάμεσά τους ακόμα.

Νομίζω πως ισχύουν ακριβώς οι ίδιοι κανόνες... Όσο μου φέρεσαι ανθρώπινα και σέβεσαι την προσωπικότητά μου έχουμε όλα τα φόντα να είμαστε καλά, να δέσουμε... Όσο χρησιμοποιείς την όποια έκθεσή μου στο διαδίκτυο εις βάρος μου, δεν θέλω να με πλησιάζεις. Όσο ξεπερνάς τα όριά μου στο προσωπικό άνοιγμα που σου έχω κάνει, εκθέτοντάς με δημόσια τόσο δεν μου κάνεις. Έχει διαφορά το φιλικό ενδιαφέρον από την διάθεσή για κουτσομπολιό και έχει διαφορά το να γύρεις πάνω από κάποιον από το να εισβάλλεις στον ψυχισμό του. Μπορεί να νομίζεις ότι με ξέρεις αρκετά επειδή με διαβάζεις αλλά θέλει βαθύτερη συναισθηματική νοημοσύνη για να με αντιληφθείς πλήρως.

Το κακό είναι ότι όσο εύκολα πλησιαζόμαστε εδώ μέσα, τόσο εύκολα απομακρυνόμαστε. Ένα τσακ είναι όλα. Και πάντα η διάρκεια είναι βασικό κριτήριο για να επιβεβαιώσεις την αξία κάποιου. Όχι ότι το λίγο δεν είναι καλό... Αλλά δεν μπαίνουν όλα μέσα σε ένα σακί και δεν υπάρχουν κοινά κριτήρια... ποτέ! Είναι σαν να παραπονιέται ένας γονιός ότι ενώ φέρθηκε το ίδιο στα παιδιά του το ένα πήρε τον ίσιο δρόμο και το άλλο τον στραβό. Δεν πάει έτσι, σωστά; Ο καθένας θέλει τον τρόπο του και κάθε κατάσταση θέλει διαφορετική αξιολόγηση.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά λόγω των τελευταίων δύο βραδιών μου. Με διαφορετικές παρέες (διαφορετικές σε όλα) αλλά εξίσου αγαπημένες. Κοινό τους μόνο ότι ξεκίνησαν με αφορμή το διαδίκτυο (δεν είναι όλα τα μέλη ιντερνετάκηδες αλλά είπαμε η αφορμή ήταν). Με κάνουν λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι να είμαι αισιόδοξη, να ξεπερνάω τα όποια αρνητικά συναντώ. Με κάνουν να αντιστρέφω το κλίμα μιας προηγούμενης ημέρας και να λέω πως αξίζει αυτή η αδιακρισία. Πάντα όμως από τα κατάλληλα άτομα, προς τα κατάλληλα άτομα και με τον κατάλληλο τρόπο. Όλα E.IQ. είναι σε αυτήν την ζωή.