Θα ήθελα να ευχαριστήσω το Νίκο Περάκη για την πρόσκλησή του και ανταποκρίνομαι άμεσα:

απόσπασμα από την "Αναπαράσταση" του Γιώργη Παυλόπουλου:

"..Εδώ ήταν η συνηθισμένη θέση του.

Ο άνθρωπος καθισμένος ανάμεσα

στη σιωπή του και τον καθρέφτη

κοιτάζοντας ένα πράγμα να καίγεται γρήγορα

κι ολοένα να σώνεται ασχημίζοντας..."

(Γ. Παυλόπουλος "Αναπαράσταση", 1924)


2η πρόταση, με ένα απόσπασμα από  ένα στίχο του Νίκου:

"..Έμαθα να σου μιλώ μ'επίθετα,
γιατί οι άνθρωποι πετάξανε τα ρήματα
μόνο για να διατηρήσουν
σταθερά τα περιβλήματα των συνόλων ...

Μια μικρή θλιβερή παρένθεση,
στην εξόφληση των ισσόποσων δόσεων
της ζωής σου..

Ίσως έτσι απλά,
σε τούτο το διστακτικό  επίρρημα τελείωσα..
Έκλεισα το τελευταίο παράθυρο,
τράβηξα τις κουρτίνες,
και βύθισα την ψυχή μου
στ'ώριμο  σκοτάδι της αδράνειας..."

(Νίκος Π. Ιούλης '07)


Και τα δύο αποσπάσματα αναφέρονται στην θέαση του «εαυτού» σε μία φάση αδράνειας και τέλματος. Και ενώ Γιώργης Παυλόπουλος «καίγεται» ο φίλος μας Νίκος Περάκης «βυθίζεται». Πάντα φτάνουμε εκεί πιστεύω... απλά προτού φτάσουμε στην αδράνεια του ευατού μας, αδρανοποιούνται γύρω μας άλλα που μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Μου κάνει εντύπωση που ποτέ κανείς δεν τα αντιλαμβάνεται με την πραγματική τους σημασία, αλλά τα διογκώνει σαν ξέχωρα προβλήματα. Και όταν έρθει η σκληρή στιγμή της συνειδητοποίησης, μέσα από καθρέφτη μας βλέπουμε αποκαμωμένοι και ανήμποροι από το θέαμα& αλλιώς τι θα μπορούσαμε να κάνουμε;

Συμπληρώνω μερικούς στίχους του αγαπημένου μου Θοδωρή Βοριά

Δυο τρεις γραμμές ακόμα να χαράξεις,
σκέψεις ολόισιες,
από ξυράφια,
να τιμωρήσω την αδράνεια
(Απόσπασμα από τις «Ανιλίνες Ι»)


Συνεχίζοντας το παιχνίδι επαναλαμβάνοντας του κανόνες:

Μπαίνει μια γνωστή φράση συγγραφέα ή ποιητή κτλ και μια προσωπική φράση του ίδιου blogger που του πασάρει ο συνάδελφός του blogger που τον καλεί να παίξει την οποία πρέπει να σχολιάσει. Μια γνωστή φράση συγγραφέα κτλ. που διαλέγει ο blogger και την πασάρει στους επόμενους 5 και μια φράση που φτιάχνει ο ίδιος ο blogger και την πασάρει στους επόμενους 5...

Και αρχίζω:

Θα φωνάξω δυνατά
να σπάσει ένα κομμάτι από την εγκατάλειψη
και μια γωνίτσα από κοφτερό φεγγάρι,
να τα κάνω μαχαίρι
ολόιδιο με τις κραυγές των γλάρων,
να κόψω σε λουρίδες τα παιδικά μου χρόνια,
να τα ξαπλώσω εδώ κι εκεί πάνω σε ψάθες.

(Γύρω μυρίζει πεθαμένη θάλασσα - Θοδωρής Βοριάς)

Και

Μας φτάνει μόνο ένα κύμα στ' ακρογιάλι... (Ηλίθιος - F.M.Dostoevsky) Προσθέτωντας ένα δικό μου ερωτηματικό στο τέλος

Μας φτάνει μόνο ένα κύμα στ' ακρογιάλι... ;

Και καλώ τους φίλους μου :

Θοδωρή

Ροδούλα

Φραγκίσκο

Terero

Γωγώ

Κατανοώντας ότι είμαστε σε περίοδο διακοπών και ραστώνης.