Για όποιον δεν το κατάλαβε...

Προσπαθώ εδώ και πολύ καιρό να βρω την καινούρια μου νόρμα στο Διαδίκτυο... Όσο περνάει ο καιρός 2 πράγματα μένουν σταθερά: η τρέλα της Μενεξεδιάς και η ανάγκη για πυξίδα. Οπότε...

Στο καινούριο μου ιστολόγιο CompassViolet και στην εκπομπή που θα φιλοξενεί το webradio του chimeres.gr κάθε Τρίτη (22:00-00:00) θα λέω και θα ακούω όλα όσα με ταλαιπωρούν. Στην σελίδα του fb θα ενημερώνω τον λαό (άκα μπλέμπα στα μαγκιόρικα) μάλλον με αυτόματα feed... θα δείξει. Μην μου βάζεται δύσκολα, εσείς θα χάσετε :)

Αυτά λοιπόν και από αυτήν την Δευτέρα 17/9 καλή αρχή ραδιοφωνικά...

alt


Σημείο 1

Είναι ένα σημείο στην ζωή κάθε ανθρώπου που πρέπει να επαναλαμβάνεται. Το σημείο που στέκεται και βλέπει τι δεν πάει καλά. Το σημείο οπού πρέπει να κοιτάξει καλά γύρω του, να μετριάσει, να κρίνει, να αναλογιστεί, να κοιτάξει λίγο πίσω και μετά εκεί που θέλει να πάει μπροστά και τελικά να συμβουλευτεί την πυξίδα του.
Τι λάθη έχω κάνει; Μακάρι να κράταγα κάποιου είδους πρακτικά να ξέρω τι υπήρχε εκεί στην προηγούμενη στάση, στο προηγούμενο σημείο καμπής. Να έβλεπα τι εξακολουθεί, τι έγινε χειρότερο και τι διορθώθηκε. Να αναθεωρούσα μεθόδους και να αναβάθμιζα κίνητρα και στόχους.
Νομίζω πως φτάνω πιο γρήγορα πια στο «Ως εδώ!». Όπως είπε και ένας φίλος είναι θέμα ηλικίας. Ξέρεις τι θέλεις και πως και αρνείσαι να προσαρμοστείς, να συμβιβαστείς και  να βγεις από την βολή σου και τα θέλω σου. Και τι θέλω; Το μόνο που μου 'φέραν  τα χρόνια είναι να αναγνωρίζω σχεδόν ενστικτωδώς και ακαριαία το τι δεν θέλω. Να χοροπηδάω και μόνο στην ιδέα πως ζω αυτό που δεν θα δεχόμουν ποτέ. Με κάναν να γίνομαι περίεργη και δύστροπη και το χειρότερο, να είμαι διατεθειμένη να καταστρέψω ότι οικοδομείται στραβά. Απόκτησα εμπειρία στην κατεδάφιση.
Τι κάνω λάθος; Θα πρέπει να γίνει μια top 5 list, να καταγραφεί και να μείνει στον πάτο ενός συρταριού. Κάπου οπού θα βρεθεί μετά από καιρό. Μπορεί και να είναι μοναχικό ον ο άνθρωπος, ένας λύκος που έχει πάντα κάπου το βλέμμα του αλλά δεν μπορεί να βρίσκεται. Ονειροβατώ και ακόμα χειρότερα ωραιοποιώ την ουσία μιας συνθήκης. Τι κάνω λάθος;
Καμία απάντηση παρά μόνο σιωπή. Το μυαλό αρνείται να εμβαθύνει. Μπορεί να φοβάται ή μπορεί να είναι κουρασμένο αλλά ο χρόνος και η ανοχή δεν θα φέρουν την λύση. Κοπιάζεις τόσο στην ζωή σου για να συμβαίνουν τα πράγματα χωρίς κόπο που όταν πρέπει να κοπιάσεις κι άλλο αντιδρά ο οργανισμός. Απλά δεν μπορεί να υπάρχει ηρεμία, ποτέ. Ίσως μόνο όταν θα είσαι πραγματικά μόνος και αυτό για λίγο. Μετά θα θες πάλι να γεμίζεις την ηρεμία με έννοιες και έννοια σημαίνει άνθρωπος.
Έχω κατασταλάξει, υπάρχουν κακοί άνθρωποι. Αυτοί που αρνούνται να κοιτάξουν την δουλειά τους, του αρνούνται να σε καταλάβουν και να συνεργαστούν, να δώσουν χώρο.  Και σου δημιουργούν πρόβλημα, συνειδητά και επίμονα. Αναρωτιέμαι αν αυτοί ποτέ σταματούν για να δουν την ζωή τους. Αν διορθώνονται ή αν βάζουν την πορεία τους να δικαιολογήσει την κακία. Αναρωτιέμαι εγώ για αυτούς και σπαταλάω τον πολύτιμό μου χρόνο για να λειτουργήσω λίγο πιο ανθρώπινα, συμπονετικά για την κακία και την κακεντρέχεια.
Μπορεί να είμαι και εγώ κακός άνθρωπος. Να πρέπει να αφήσω την ύπαρξη μου ελεύθερη να αποτύχει. Να αδιαφορήσω για κάθε δευτερόλεπτο που μπορεί να αλλάξει μια ροή. Δεν υπάρχουν αποφάσεις παρά μόνο πεπραγμένα. Και αν αυτά είναι λάθος, και αν αυτά με οδήγησαν να γίνω κακιά, τότε απλά να το δεκτώ. Μιας και έχω την ευφυΐα να το συνειδητοποιήσω, αλλά να του αφιερώσω μόνο μερικά δευτερόλεπτα και μετά πάλι στην αέναη ροή. Τελικά μπορεί και να μην χρειάζεται κόπος. Ή, ακόμα χειρότερα, να είναι ανώφελος.

alt


Αχαριστία και απληστία

Δεν ξέρω αν είμαι πια ευαίσθητος άνθρωπος. Δεν ξέρω αν η ευαισθησία μεταφράζεται πλέον σε ψυχεδέλεια, σε ανισορροπία ή σε απλή τρέλα της εποχής. Έπαψα να διαβάζω ποίηση, να γράφω, έπαψα ακόμα και να σκαρώνω ιστορίες. Έπαψα να ακούω μουσική και στίχους. Απέβαλα όλα όσα πριν με έκαναν να εκδηλώνω ενσυναίσθηση και από ταινίες πλέον ξέπεσα στις σειρές, εκείνες τις αμερικάνικες σειρές δράσεις που και να πεθάνει κάποιος, στο αμέσως επόμενο επεισόδιο τον ακολουθεί κι άλλος οπότε παθαίνεις ανοσία. Έκοψα και τα πολλά πάρε δώσε με ανθρώπους. Δεν βγαίνω συχνά από το σπίτι, δεν συμμετέχω σε συλλόγους, παρέες, τους φίλους τους σπρώχνω να τους τρώει η καθημερινότητα όπως και εμένα καθώς λέω. Δικαιολογία όμως γιατί δεν επέλεξε η καθημερινότητα το πώς ζω και πως δεν ζω. Η μειωμένη μου αν(τ)οχή ίσως...

Και όταν συμβαίνουν καταστάσεις κοινωνικοποίησης προσπαθώ να μην μετανιώνω. Ανοίγομαι και πέφτω στα βαθειά σα να είμαι πάλι στην εφηβεία. 'Ίδια λάθη, ίδιες αβλεψίες, ίδια άγνοια κινδύνου. Λες και δεν μπορώ να κρατήσω κάποιες πισινές αντί να δοθώ με τα μούτρα. Λες και το σημείο ελαστικότητάς μου εξαντλήθηκε στο πόσα αντέχει η καμπούρα μου. Τόσα χρόνια, τόσες συνειδητοποιήσεις, τόση εμπειρία για να ανακαλύψω πως ακόμα είμαι απαίδευτη, ανίκανη να δίνω σιγά σιγά και να δημιουργώ επίπεδα ανάμεσα σε μένα και τα θέλω τους. Ανάμεσα σε μένα και την εικόνα μου, αυτήν που δημιουργώ και αυτήν που δημιουργούν, αυτήν που βλέπω και αυτήν που κρύβω. Ανίκανη να ορίσω τις αντοχές μου, γιατί αυτές τώρα εξαντλούνται και αυτές με οδήγησαν στις γραμμές της οθόνης.

altΠου ξεκίνησα και που κατέληξα... Νόμιζα ότι τα είχα με τους άλλους, με την αχαριστία τους και την απληστία τους. Με το να χρησιμοποιούν μια ιδέα σου και να μην δίνουν credits, με το να σε κρεμάνε, με το να σε πιέζουν μέχρι να σκάσεις γιατί χρειάζονται ένα σάκο του μποξ και με το να ζητάνε συνέχεια και να μην τους φτάνει όσο παίρνουν. Εκεί που παίρνεις κάτι θα ζητήσεις περισσότερο, έτσι δεν πάει; Δεν θα νιώσεις την ένδεια που απαιτεί η ισορροπία μιας ανθρώπινης σχέσης, θα ζητήσεις κι άλλο σαν άπληστο κουφάρι. Θα πλησιάσεις στα όρια. Ποια όρια; Υποθέτω τα όριά μου. Τα όρια που έχω βάλει στο να προσφέρω χωρίς να γίνω θύμα, να βοηθήσω χωρίς να νιώσω την απουσία της δικής σου προσπάθειας. Υποθέτω αυτό δεν είναι ευαισθησία, είναι ηθική και ιεράρχηση αξιών, είναι χαρακτήρας. Υποθέτω πως πατάς την λεπτή κόκκινη γραμμή όπου οι αρχές καθορίζουν το συναίσθημα και την ανοχή.

Να δεις πως το έλεγαν τα βιβλία... Η απογοήτευση δεν είναι συναίσθημα, η ασφάλεια και η ανασφάλεια, η ηθική συστολή... δεν είναι συναισθήματα όπως η αγάπη. Ανήκουν σε άλλο επίπεδο ανθρώπινης αξίας.  Οποιαδήποτε έκφανση σε οδηγεί στην αγανάκτηση αγγίζει εκείνο το περίβλημα συναισθήματος που χτυπά όχι στην καρδιά αλλά την ηθική και ξαφνικά η ύπαρξη γίνεται πολυεπίπεδη. Ποια νώτα να καλύψω πρώτα;

Νομίζω πως είμαι ακόμα μωρό που μαθαίνει να επιβιώνει. Γι αυτό και η απουσία ικανότητας ταλάντωσης, γι αυτό και η απογοήτευση, γι αυτό και η αργή ίαση. Και με ενοχλεί που νιώθω μόνη. Αισθάνομαι πως είμαι σε ένα επίπεδο σκέψης και λογικής που δεν φτάνει και δεν αντιλαμβάνεται κανείς. Και έχω πάντα τον φόβο ότι συμβιβάζομαι, συνυπάρχω  από ανάγκη και όχι από επιλογή. Και μετά νιώθω πως αδικώ και μετανιώνω. Εγώ και ο κόσμος σε μια μάχη που συνήθως χάνω. Και μετά επιστρέφω από την αρχή, γιατί; πως; τι φταίει; και πως έγινα έτσι; Τον τελευταίο καιρό ψάχνω όσο τίποτα άλλο τα παιδικά μου χρόνια, το πως με μεγάλωσαν, το τι πρότυπα πήρα από το σπίτι μου, το γιατί ξεχνάω και γιατί δυσκολεύομαι να ερμηνεύσω.   

Μου είπες κάποτε πως είμαι το πιο ισορροπημένο άτομο που ξέρεις. Δεν το αξίζω, δεν είμαι. Αμφιβάλλω ακόμα και για την νηφάλια οπτική μου. Αμφιβάλλω ακόμα και για το αν αδικώ ή αδικούμαι. Το αξιολογικό μου σύστημα τραντάζεται και η ισορροπία μου μαζί καταρρέει με την υποψία ότι δεν υπήρχε καν. Φοβάμαι πως υπήρξα και αχάριστη και άπληστη για την περίοδο  της ηρεμίας μου. Αχάριστη που την έζησα και είχα να σκεφτώ λιγότερα και άπληστη γιατί δεν ήθελα να τα έχω όλα, την περίοδο ευλογημένης αγνωμοσύνης μαζί με  της ικανότητα της ενδοσκόπησής μου, λες και θα έψαχνα μέσα μου χωρίς να δω τις τρύπες, χωρίς να βρω ότι όλα τελικά δεν είναι ρόδινα.

Δεν ξέρω αν έπρεπε να νιώσω την αχαριστία και απληστία των άλλων για να επαναπροσδιοριστώ... ίσως. Ίσως τελικά να μην με ένοιαζε τόσο το αίσθημα αδικίας. Ίσως πάλι και να το προσπερνώ γυρνώντας το σε μένα, γιατί στο τέλος μόνο εμένα (θέλω να) ελέγχω.


Εδώ ο καλός δειγματοληπτικός έλεγχος

alt

Η δουλειά τον τελευταίο καιρό γυρνάει γύρω από αυτό. Παίρνω ένα πλήθος, τρέχω ένα query, βρίσκω ένα δείγμα και προσπαθώ να βρω τον κίνδυνο. Μιλάμε για πολύ δουλειά και μιλάμε για πολύ κουρκούτι.

Ταυτόχρονα με την βαμβακοφυτεία προσπαθώ να οργανώσω πράγματα στο κεφάλι μου, σχέδια με πολλά πλοκάμια και πολλές βεντούζες. Γυρνάω πολύ συχνά πίσω στην προηγούμενη εγγραφή μου. Προφητικό αυτό το «τρέχω» γιατί τότε δεν ήξερα πως θα τρέξω περισσότερο. Και τώρα πια τρέχω γιατί ξέρω πως δεν θέλω να αφήσω στην μέση τίποτα. Δουλειά με αρχή, μέση και τέλος. Όχι άψογη αλλά αξιόλογη, τόσο όσο... Τόσο ώστε να είναι όλοι ευχαριστημένοι, να μην υπάρχουν παράπονα, να μην υπάρχουν κακές επικρίσεις... και μετά θα βρω άλλα να τρέχω για να μην χρειαστεί να αξιολογήσω τα προηγούμενα, αυτά τα μέτρια έως μετριοπαθή.

Όταν βρίσκω λίγο χρόνο για σκέψη τότε εφαρμόζω πάλι το ίδιο μοτίβο. Δειγματοληπτικός έλεγχος των όσων πέρασαν. Ποιο είναι το πιο επικίνδυνο, το πιο παρεκβατικό της πορείας μου; Αυτό θα αναλύσω πρώτο. Ξέρεις πόσο καιρό θέλω να πάρω εκείνο το τηλέφωνο; Και το άλλο επίσης, σιγά σιγά θα μαζευτούν πολλά. Ξέρεις πόσο καιρό σκέφτομαι πως εξαντλείται ο καιρός που θα πρέπει να γίνει αυτή η επίσκεψη στον γιατρό; Και μετά μπαίνει στην μέση και ο οδοντίατρος και ο γυναικολόγος και πάει λέγοντας... Επιλεκτικά θα καταφέρω να κάνω ένα, ίσως αν είμαι τυχερή δύο από όσα ορίζει η μέτρια απόδοση ενός ανθρώπου σαν κι μένα.

Μου πήρε 5 λεπτά γι αυτόν τον δειγματοληπτικό έλεγχο. Το σκέφτηκα άρα είμαι ένα βήμα πιο κοντά στο να το κάνω. Φοβάμαι μόνο πόσα αλλά που πρέπει θα ξεπηδήσουν τώρα και δεν έχω άλλα 5 λεπτά. Ρε φίλε... πρέπει πραγματικά να βρω γιατί τρέχω... και γιατί στο τέλος όσα κάνω είναι μόνο δείγμα.


Run girl! Run!

Τρέχω και η αλήθεια είναι πως φοβάμαι πως δεν ξέρω από τι. Λένε πως οι πολυάσχολοι άνθρωποι παρότι έχουν πολλά ενδιαφέροντα στην ουσία είναι δυστυχισμένοι. Δεν έχουν ποτέ χρόνο για εκείνους, δεν καταφέρνουν τίποτα στον απόλυτο βαθμό γιατί πρέπει να μοιράζονται και η ενέργεια τους μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε υπερκόπωση και νεύρα.

Και λέω πως όλα αυτά τα ξέρω και πρέπει να βρω γιατί; Γιατί πιέζομαι και φτάνω στα άκρα; Γιατί τρέχω;

Με τα χρόνια κατάφερα το εξής: να γράφω σε ένα χαρτί τον στόχο μου και να επιδιώκω να τον πετύχω. Χωρίς το βλέμμα να γυρνάει από εδώ και από εκεί, χωρίς υπεκφυγές, με ξεκάθαρη την πρόταση του τι θέλω/πρέπει να γίνει. Απέτυχα όμως στο εξής: να φτιάχνει κάποιος άλλος αυτό το χαρτί για μένα, να με πιέζει να το έχω πάντα μπρος μου και να με βοηθά να βρω την ευθεία οδό για να κουράζομαι λιγότερο. Τον αναγνωρίζεις αυτόν τον κάποιον; Εγώ τον λέω αιώνιο γονιό.

Όταν γίνω πάλι παιδί ίσως καταλάβω από τι τρέχω.

alt



Καλύτερη

Αναρωτιέμαι γιατί σταμάτησα να γράφω... είναι καταπίεση αυτό ξέρεις. Να μην θέλεις να φανείς, να σε νοιάζει το ποιος θα σε διαβάζει... Είναι καταπίεση από αυτές που σε λυγίζουν σιγά σιγά, όχι σαν την μαχαιριά στον στομάχι που νιώθεις όταν ανακαλύπτεις ότι κάποιος σε διαβάζει.

Νομίζω ότι κάποτε με θαύμαζα που μπορούσα να γράφω. Δεν έχει τόση σημασία αν ήταν καλά ή άσχημα, ήταν όμως μία κάποια εκτόνωση και μία αφοβία που την έλεγες και άγνοια κινδύνου. Δεν με ένοιαζε, δεν φοβόμουν την σπατάλη χρόνου, άντεχα την αντιπαράθεση και κυρίως ενδιαφερόμουν για την κριτική και την επαφή.  Ήμουν ανοιχτή και τώρα πια είμαι μάλλον κουρασμένη.

Κουρασμένη, απογοητευμένη και καταπονημένη για λόγους που δεν μπορώ να αντιληφθώ. Τους ίδιους λόγους που αφήνουν τώρα πια τα κείμενά altμου μισοτελειωμένα ή αδημοσίευτα. Πιθανόν τους ίδιους λόγους που με κάνουν να μην μπορώ πια να κλάψω, να υποφέρω μαζί με ένα τραγούδι. Σκλήρυνα πιο πολύ απ' όσο είχα ποτέ επιτρέψει στον εαυτό μου. Το σκέφτομαι κάπως σαν ένα τείχος όπου εγώ στο κέντρο στροβιλίζομαι και ίσα που χωράω.  

Βασικά, κατεβάζω διακόπτες... Αυτήν ακριβώς την στιγμή που μου επιτρέπω να γράψω πάνω από 5 γραμμές και πιθανόν με αφήσω να το δημοσιεύσω κατεβάζω ασφάλειες και αφήνομαι σε ό,τι γίνει. Είμαι τρυφερή κατά βάθος και θα 'θελά να μου φέρονται αντιστοίχως. Θα 'θελα έναν πιο ευγενικό κόσμο με λιγότερη καχυποψία και αδικία για να μπορώ και εγώ να είμαι πιο ευγενική και πιο δίκαιη.

Γιατί να μην μπορώ να γίνω καλύτερη;  


Party time! (σαν ψέμα)

O chimeres.gr με αφορμή το τεύχος 019 του fan-zine του, γιορτάζει αυτήν την Πρωταπριλιά με ένα ξέφρενο πάρτυ!
Φορέστε την καλύτερη διάθεσή σας και ελάτε και εσείς να χορέψετε με τις μουσικές των παραγωγών του web-radio και την καλή τους διάθεση.

Δεν είναι ψέμα! 1η Απριλίου στο bar Fidelio, Ωγύγου 2 και Ναυάρχου Αποστόλη στο Ψυρρή. Ώρα έναρξης 10.30 με ελεύθερη είσοδο και σπέσιαλ τιμές μόνο για τους φίλους του chimeres.gr

alt

επικοινωνία: mail@chimeres.gr
http://chimeres.gr


Arcade Fire/ Haiti/ CKIN FM και λοιπό μπλα μπλα

cross-post

Κάπου στις αρχές του 2011 παρακολουθώντας ένα ραδιοφωνικό σόου στο μακρινό Μόντρεαλ, πιάνω το όνομα μιας μπάντας που σίγουρα δεν περίμενα να ακούσω απο τα χείλη μερικών Αϊτινών που παίζουν μουσική της χώρας τους. Βλέπετε η εκπομπή ήταν σε έναν multicultural σταθμό, από αυτούς που σε λίγα χρόνια θα είναι μόδα και στην χώρα μας, και οι παραγωγοί επαιζαν παραδοσιακή χορευτική μουσική της πατρίδας τους ενώ ανάμεσα στα κομμάτια κάνανε κάποιου είδους debate για την πολιτική κατάσταση στην χώρα τους σε γαλλικά και κρεόλ.

Ο πιο σεβασμιός απο αυτούς αφού τους έκανε να σιωπήσουν με μια κίνηση του χεριού έβγαλε ένα απόκομμα εφημερίδας μπροστά του και άρχισε να διαβάζει σχολιάζοντας για τους Arcade Fire και την Αϊτή.

Μετά το τέλος της εκπομπής τον έπιασα και με τα λιγοστά αγγλικά του προσπάθησε να μου εξηγήσει τι έλεγε το άρθρο. Ένα απο τα ιδρυτικά μέλη των Arcade Fire, η Rιgine Chassagne είναι απο την Αϊτή και έτσι το συγκρότημα είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένο με όσα συμβαίνουν εκεί κάτω. Προσφέρουν μέρος των εσόδων τους από κάθε εμφάνιση σε ένα ίδρυμα βοήθειας και ταυτόχρονα προσπαθούν με κάθε τρόπο να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο για την πολιτική αλλά και κοινωνική κατάσταση της μικρής αυτής χώρας.

Αυτή την στιγμή ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι η καταπολέμιση της χολέρας και η αναλγησία ορισμένων πολιτικών που ενώ με την συνδρομή του Ερυθρού Σταυρού έχουν συγκεντρωθεί κάποια χρήματα, ένας Γερουσιαστής τα δεσμεύει (σας θυμίζει κάτι αυτό;).Έτσι η συμβολή κάθε ανθρώπου που μπορεί να ακουστεί, κάθε μουσικού στην περίπτωση αυτή, είναι τόσο η συγκεντρωση χρημάτων όσο και η ευαισθητοποίηση του κοινού.

Σε μια συνέντευξή τους στον Alan Light το δίδυμο πίσω απο τους Arcade Fire απάντησε στην ερώτησή του για το ποια είναι η καλύτερη σχέση μεταξύ μουσικής και ακτιβισμού. Ο Win Butler απάντησε πως αν ήταν επιπλοποιός ή ένας απλός ψαράς θα απαντούσε με τον ίδιο τρόπο, πώς να  το συνδέσει όλο αυτό με τον κόσμο του. Η δουλειά τους δίνει την ευκαιρία να μπορούν να ακουστούν, αλλά υπάρχουν και πολλοί άλλοι άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν ακριβώς το ίδιο: Προσπαθούν να βρουν έναν τρόπο να κάνουν κάτι καλό. Η Rιgine Chassagne απάντησε πως η μουσική γίνεται από ιδιώτες, οπότε εξαρτάται από το ποιοι μιλάνε. Ορισμένοι καλλιτέχνες μιλούν σαφώς πολτικά μέσα από τα τραγούδια τους, ορισμένοι άλλοι πιο έμμεσα. Σημασία έχει να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και πιστός στην φύση σου (so true).

Μέσα απο αυτά τα λόγια θυμήθηκα και την απάντηση του γερο-Κρεολέζου όταν του εξήγησα πως με ξάφνιασε η αναφορά του σε ένα indie συγκρότημα μέσα σε μια παραδοσιακή αϊτινή εκπομπή. "Είναι καθήκον όλων εμάς που έχουμε φωνή να βοηθάμε τόσο την Αϊτή στα προβλήματά της όσο και αυτούς που συμβάλουν σε κάτι τέτοιο. Υπάρχουν τόσοι καλλιτέχνες που κάνουν κάτι, αξιοποιούν την δυναμή τους, την φωνή τους, την πρόσβασή τους σε δημόσιο χρόνο και δεν το διαφημίζουν, γιατί δουλειά τους δεν είναι η αυτοδιαφήμιση αλλά η πράξη. Δουλειά λοιπόν των ανεξάρτητων μέσων είναι να προωθούν την πράξη και την φωνή αυτών των ανθρώπων και να στηρίζουν το έργο τους, γιατί η φωνή κρύβεται μέσα σε όλους μας."

Η εκπομπή δυστυχως όσο και αν έψαξα δεν μεταδίδεται ιντερνετικώς. Ο σταθμός λέγεται CKIN-FM 106.3 FM Montreal, QC και λειτουργεί μόνο 2 μήνες. Για οποιαδήποτε εξέλιξη θα σας δώσω το link του streaming αν και η εκπομπή γίνεται σε γαλλικά και κρεόλ οπότε δεν ξέρω πόσοι μπορούν να την παρακολουθήσουν.

Πηγές:
Αrcade Fire wiki
Alan Light's Interview
How to help Haiti


Is it the painlessness that feeds you so?

altSynoptix ft Sergey Karmanov - Tesla
D.Batistatos - Weeper On the Shore
Pulshar - Empty Suitcase
Oracles Always Lie - Remorse For What
Odyze - No Other Way
Stephan Hinz - Dry Toast and Half a Grapefruit
iLiKETRAiNS - A Kingdom You Deserve
Kιpzelt vαros - White Noise
Do Not Be Surprised What Is Happening - Hardcandy
Brian Beyke - Break Out & Grow
Jack The Ripper - From My Veins To The Sea
Nosajg - Blur
Keziah Jones - Man With The Scar
Eaten By Tigers - Entropy
Buckethead ft Azam Ali & Serj Tankian - Coma
Dear Euphoria - This Night Will Flee
Colour For A Rebel - An Ambulance To Nowhere
She Keeps Bees - Fangs
Arrive Alive - I Have Two Shadows
The Fitzcarraldo Sessions - Drawing Down The Water Ft 21 Love Hotel
Sarah Jaffe - Pretender
Night On Earth - Hotel
Burgundy Grapes - On The Train To Berlin
The Cinematic Orchestra - Dawn
Zero 7 - End Theme
Winterphonic - Concrete
Massive Attack - Teardrop (Dmarinos bootleg mix)

night-train 3-11-2010 (the playlist)

cross-post: chimeres web radio


Διά βίου ζωή

Αντί_editorial του Δημήτρη Δαλδάκη από το κοντέινερ              

Δημήτρης Εμμανουήλ, Portraits from a Ghost Town, από εικαστική έκθεση στο Kazu, Μαυρομιχάλη 3

Τώρα που έχω ανάγκη από διακοπές, θυμάμαι. Θυμάμαι
ότι έμαθα να σκύβω για να καλύπτω το κενό του φόβου,
να σιωπώ για να μην ακούγονται τα κλάματα. Θυμάμαι ότι,
επειδή δεν είχα τη δύναμη να τα πετάξω όλα στον αέρα,
έσκισα, μεμιάς, όλα μου τα όνειρα και έφτιαξα όμορφα,
μεγάλα ερωτηματικά που κρέμασα στην ντουλάπα μου.
Θυμάμαι ότι τα πρωινά που ετοιμάζομαι για τη δουλειά,
προτού ανέβω το άστοχο μαρτύριο, φωνές πολλές μου
φωνάζουν να φύγω. Θυμάμαι ότι στις χαρούμενες στιγμές
μου δεν ήθελα διαλείμματα. Θυμάμαι ότι στις δύσκολες
στιγμές μου δεν είχα ανάγκη από διακοπές· ήθελα, μια για
πάντα, να πάψει ο πόνος.

*

Η μόνη δουλειά είναι αυτή που προσφέρει τη ζωή
συμπαγή, μονοκόμματη. Είναι αυτή που δεν σε κάνει να
θέλεις να φεύγεις. Είναι αυτή που σου παρέχει και την
τροφή και την ξεκούραση.

Σήμερα, αυτό που καταφέρνει το σύστημα εργασίας, το
σύστημα εξόντωσης από την εργασία, είναι τόσο άρρωστο
και αδύνατο, όσο το να αλυσοδένεις τον ήλιο, μεσούρανα,
απαγορεύοντάς του να δύει. Από αυτό το χυδαίο κέρδος
φωτός έρχονται η διαστροφή και η διαφθορά, η ασθένεια
και η αναπηρία· η ρυπαρότητα και οι τερατογενέσεις.

Η κοινωνία της παχύσαρκης τσέπης πουλάει θάνατο
σε περιτύλιγμα επιβίωσης. Οι πολιτικοί, μπουκωμένοι,
στον αιώνιο δείπνο τους, είναι καταδικασμένοι σε σήψη.
Εμείς, νέοι και ευέλικτοι, έχουμε τους τρόπους για να
τραγουδήσουμε με τους φυσικούς ρυθμούς του ήλιου.

*

Φέτος δεν θα πάω διακοπές. Θα δουλέψω περισσότερο,
για να φτάσω εκεί που είμαι ολόκληρος. Εκεί που δεν
υπάρχει υποταγή, εκεί που δεν υπάρχει βούρδουλας.

Θα δώσω άδεια στον εαυτό μου για να φτιάξει μια ζωή
που να αντέχω και να χαίρομαι. Στο, μικρό ή μεγάλο,
εφικτό ποσοστό της.

Από φέτος, θα ζω ολόκληρα. Χωρίς να πρέπει να φεύγω
για να ξεχνώ, να επιστρέφω για να θυμάμαι. Δεν θέλω να
φεύγω από τη ζωή μου. Θέλω ζωή συνέχεια.

Διά βίου ζωή. Ακμαίος, μέχρι να μπω στο χώμα. Τόσο ακμαί-
ος, που δεν θα προλαβαίνω να σκέφτομαι πού τελειώνω.
Τόσο καινούργιος, μέχρι την τελευταία ανάσα.