19.11 23:34 @antonia90 I believe taxes should be calculated in percentage of the income no matter where they would be used. It's all public money anyway
19.11 23:31 "Γιατι στεναχωριεσαι λοιπον;... " ~ ο ελευθερωτής by astrojoggi http://twt.gs/vdozo
Αν ποτε σου ερωτευτεις αληθινα κεραυνοβολα διχως λογικη απλα αφεσου και απολαυσετο .......
Τα βιωματα ερχονται πολλες φορες κοντρα στην καρδια...
Καθονται και στεκονται εντελως παραλληλα και απειλητικα....κοιτανε με μια δοση χλευασμου και υποτιμησης τον ερωτα που παει μολις να ανθισει..
Και απο κει που βρισκεσαι αθελα σου στα συνεφφα με μια ενταση λες και εχεις καταπιει 131232423 lsd και νιωθεις να εχεις μια υπερταση ανευ λογου και αιτιας ...προσπαθουν να σε προσγειωσουν ανωμαλα και να σε καταρακωσουν .........
Σου υπενθιμιζουν καθε αποοτυχημενη προσπαθεια ...καθε ομορφη στιγμη που εντελη κατεληξε σε μια φουσκα...καθε καλη σου πραξη που καταπατηθηκε ..και δισταζεις..αντιστεκεσαι..προσπαθεις να προβαλεψεις το απροβλετο..να προσδιορισεις το απροσμενο..
Μεγα λαθος.....
Το παρελθον καλο ειναι να κατεχει την θεση που του αρμοζει την παρελθοντικη..και για να μπορεσεις οντως να γυρισεις σελιδα στην ζωη σου πρεπει να μην παραλληλιζεις προσωπα και καταστασεις με αυτο...
Καθε οντωτητα ειναι διαφορετικη περαν του οτι ολοι μας εχουμε σαρκα και αιμα..αυτο π μας κανει οντως να διαφερουμε ειναι τα συναισθηματα ο χαρακτηρας και το πνευμα...
Πιστευα πως για να ερωτευτω θα πρεπει να βρεθει ο ανθρωπος που θα συγκεντρωνει επαρκως καποια χαρακτηριστικα ,χαρισματα,συμπεριφορες που θα συντελουν στο τελειο για μενα..
Οπως επισης ειχα την εντυπωση πως το αλλο μου μισο θα ναι αυτο που θα εφαπτεται απολυτα με εμενα απο την αλλη πλευρα ωστε να με συμπλρωνει στο 100%!
Τι γινεται ομως οταν ξαφνικα κ ενω λες οτι ολα τα χεις δει κ τα χεις ζησει εμφανιζεται κατι στην ζωη σου που σε κανει να νιωθεις βλεποντας το σαν να σου χαμογελουν ολα τα αστερια του ουρανου???
Αντλεις τοση χαρα και πληροτητα μονο κ μονο με την υπαρξη του...
Κι απο κει που λογω των βιωματων που σε κρατουν δεσμια...το εχεις απομυθοποιησει ηδη πρωτου καν του δοσεις την ευκαιρεια να το δεις σε ενα αλφα βαθος ...ερχετε ενας τυφωνας απο τα σωψυχα σου και τα αναστατωνει ολα...
Και αφηνει την καρδια να σε κατευθυνει...διχως να σε νοιαζει αν θα σε ξεβρασει σε μια ακρογιαλλια αποκαμωμενη ή αν θα σε εχει τοποθετησει σε ουρανιο στερεωμα να ισορροπεις..
Σημασια δεν εχει ο προορισμος αλλα το ταξιδι..
Και ολοι μας αξιζουμε να ζησουμε ενα ταξιδι ειτε συντομο ειτε μακρυνο στην ζωη μας..
Το μονο που εχουμε να κανουμε ειναι να κλεισουμε σε μια βαλιτσα και να βαλουμε στο παταρι τα βιωματα μας που μας κρατουν πισω...
Χρειαστηκε καιρος πολυς ...μια μεγαλη συνεχομενη κοκκινη γραμμη ....ενας χειμωνας απραξιας και βουβαμαρας...ενα καλοκαιρι σε βαθυ ληθαργο και ενα φθινωπορο καινοτομο και ιδιατερα καθοριστηκο θα λεγα..
Και φτανουμε στην αρχη ενος νεου χειμωνα με εντονα στοιχεια αναγεννησης και απαρχης ενος καλλιτεχνικου οργασμου διχως ορια..
Το πολυ μπετον γυρω μου ακομα και οταν το θωρουσαν τα ματια μου απο την βεραντα με κανε να ασφυκτυω....μια πολη που επιλεχτηκε να ζω διχως να το χω εγω αποφασισει...και καποιοι ανθρωποι να με πλαισιωνουν που δε θα ηθελα να πρωταγωνιστουν ουτε στους χειροτερους μου εφιαλτες...
Ηταν αρκετα να με οδηγησουν σε μια ακατασχετη επιθυμια για φυγη..απο τον κοσμο τους...
Παντα ηθελα να ζησω στον δικο μου ..αυτον που θα επλαθα εγω ...ο δικος τους δε μου εκανε και ειχε φτασει η στιγμη να το φωναξω......
Οι πραξεις μας οριονται εντονοτερα των λογων μας καποιες στιγμες....
Ετσι λοιπον ενα πρωι του φθινοπωρου εθεσε ενα οριστικο τερμα στον ληθαρμο που μου ειχε επιβληθει 1 μισο χρονο πριν...
Μαζευοντας λιγα ρουχα ακαταστατα σε μια βαλιτσα ..αφηνοντας οτι ειχε ξεφτισει τοσο καιρο πανω μου απο τις "κακουχιες" ...φορωντας το πιο πλατυ χαμογελο ..και επιβιβαζομενη με τους πιο δυνατους λυγμους..
Ξεκινησα το ταξιδι μου για το ονειρο...οχι κατι υψηλο ...οχι κατι σπουδαιο...απλα για την δικη μου γη της επαγγελιας 504 χλμ μακρυα..
Εκει που ειχα πιασει τον εαυτο μου να πρωτονειρευται...
Ειπα να επιστρεψω για να ολοκληρωσω το ονειρο...αλλα πανω σε αλλα σανιδια πλευσης αυτην την φορα....
Για να συνηδειτοποιησω τι πραγματικα θα μπορουσε να μου δωσει αληθινη ευτυχια..θελησα να δοκιμασω να βιωσω την απολυτη ουσιαστικη μοναξια και εγκαταλειψη....
Ετσι λοιπον και επραξα....περασα την πρωτη μου βραδυα σε ενα δωματιο ξενοδοχειου ολομοναχη..περπατησα χλμ πλαι απο την θαλασσα μεσα στην βροχη...περασα απο μερη γνωριμα κι ομως τοσο αλλιωτικα.....
Και ξαφνικα το επομενο πρωι ενω δεν ειχα κοιμηθει σχεδον καθολου ειδα να χαραζει λαμπερο και πολλα υποσχομενο...
Ανθρωποι που καποτε γνωριζα μονο σαν φιγουρες αρχισαν να αποκτουν μια ιδιαιτερη υποσταση στην νεα μου ζωη...
Και η μοναξια της ημερας που περασε αρχισε να εξαλλειφεται αποκτωντας μια μεγαλη αγκαλια που με σκεπαζε στοργικα διχως να με κανει να μην μπορω να ανασανω...
Δυο μηνες μετα απαλλαγμενη απο τα περιτυλιγματα και τις κορδελες που ειχαν επιβαλλει ασυνηδειτα να χρησιμοποιω γραφω ξανα μεσα απο το blog της φιλης μου αρχικα και το κανω γτ εχω απλα την αναγκη να σας πω οτι Ζω αληθινα....
Η γραμμη που με οδηγησε Βορεια με κανε να βρω κατι που πασχιζα τοσα χρονια με λαθος τροπο ..εμενα...
Ποτε δεν ειναι αργα...καθε αλλο...αποκτουμαι οτι εχουμε πραγματικα αναγκη την στιγμη που ειμαστε ωριμοι να το δεχτουμε...
Υπήρχε μια ωραία εποχή που έκανα να πάω στο γραφείο μου 20 λεπτάκια. Η Συγγρού προς παραλιακή σχεδόν άδεια και το άλλο ρεύμα να πήζει δημιουργώντας αισθήματα λύπης σε εμάς τους τυχερούς. Αλλά όπως λέει ο σοφός λαός: «όλα δανεικά είναι» και έτσι να που τώρα εγώ με την σειρά μου μπήκα στην ομάδα των ταλαίπωρων ενός άλλου δρόμου, της Κηφισίας.
Δοκιμή 1η (ήταν Αύγουστος θαρρώ): Εγερτήριο 7:10, αναχώρηση 7:30, κατεύθυνση προς Χίλτον, Χίλτον 7:37, Αλεξάνδρας 7:46, Σίδερα Χαλανδρίου 7:55, Κηφισιά 8:10, Βαρυμπόμπη 8:22 Όλε! Καταφέρατε να φτάσετε στην δουλειά σας σε λιγότερο από μία ώρα! Lucky me!
Δοκιμή 2η (ακόμα Αύγουστος): Εγερτήριο 7:10, αναχώρηση 7:32 κατεύθυνση Περιφερειακή Υμηττού, Περιφερειακή Υμηττού ύψος Πανεπιστημιούπολης 7:44, Διασταύρωση με Μεσογείων 8:07, Κηφισίας Φάρο Ψυχικού 8:17, Κηφισιά 8:33, Βαρυμπόμπη 8:46 :( και αναρωτιέσαι φταίνε τα 2 λεπτά που άργησες ή η διαδρομή;
Δοκιμή 3η: Εγερτήριο 7:05 (δεν την ξαναπατάμε), αναχώρηση 7:27 κατεύθυνση Ριζάρη (μπας και από χαμηλά είναι καλύτερα), Ριζάρη 7:39 (μπα!!!), Αλεξάνδρας 7:50 (ξαναμπά!), Υγεία 8:07, Κηφισιά 8:22, στάση για καφέ-πακέτο (6 λεπτά - κόκκαλα είχε), Βαρυμπόμπη 8:45 (shit!). Ξανά-μανά σχεδιασμός της διαδρομής. Κάτι κάνουμε λάθος!
Δοκιμή 4η: Εγερτήριο 7:00 (10λεπτο χουζούρεμα), κολατσιό και χυμό από το σπίτι (γλιτώνουμε την στάση), αναχώρηση 7:30, κατεύθυνση Περιφερειακή Υμηττού, Ύψος Καισαριανής 7:47, Αττική Οδός 7:52, Έξοδος προς Λαμία 8:17, Βαρυμπόμπη 8:25!!! Πιάσαμε τον στόχο, χάσαμε 2,70 euro διόδια, κερδίσαμε λίγη βενζίνη.
Δοκιμή 5η: Φτου! Μπήκε ο Σεπτέμβρης :( :( :( :( :( Εγερτήριο 6:50 και κάντε τον σταυρό σας (για τους αλλόθρησκους υπάρχει και το cross your fingers)
Θα έγραφα και για την επιστροφή αλλά μην σας απογοητεύσω παντελώς ε; Μόνο μια συμβουλή: μετά τις 4:10 αποφύγετε την Εθνική από την Λυκόβρυση ως και την έξοδο για Ίλιον και μετά τις 4:45 οπλιστείτε με δύναμη για την διαδρομή Μαρούσι - Φάρο Νέου Ψυχικού.
Κατά τα άλλα η εξοχή υπέροχη :) Να γεμίζουν τα πνευμόνια υγρασία και ο αυχένας να κάνει κρακ-κρακ όποτε τον γυροφέρνεις λίγο. Τουλάχιστον είναι ακόμα στην θέση του. Όταν πιάσω και βρύα και λειχήνες θα σας ενημερώσω για την μετάλλαξη :)
Φταις εσύ που δεν γράφω, δεν κοιμάμαι, δεν συγκεντρώνομαι, δεν συντονίζομαι, δεν ενδιαφέρομαι, δεν αλληλεπιδρώ, δεν ενδιαφέρομαι, δεν...
Δεν γράφω γιατί δεν θέλω να το διαβάσει κανείς άλλος κι όμως το μυαλό τρέχει διαρκώς.
Δεν κοιμάμαι γιατί έτυχε να είσαι μακριά και ξεσυνήθισα το βλέμα στον τοίχο.
Δεν συγκεντρώνομαι γιατί ό,τι κι αν κάνω θυμίζει κάπως εσένα.
Δεν συντονίζομαι γιατί μαζί με όλα άλλαξα και συχνότητα και ξέχασα να τους ενημερώσω.
Δεν ενδιαφέρομαι γιατί οι προτεραιότητες ξεκαθαρίσαν, μαζί και τα σημαντικά.
Δεν αλληλεπιδρώ γιατί αν δεν συντονίζεσαι τζάμπα κόπος...
Σκέφτομαι πως χωρίς εσένα όλα θα είχαν εξελιχθεί αλλιώς επειδή εγώ θα ήμουν αλλιώς.
Χωρίς εσένα θα άντεχα λιγότερα, θα μέτραγα τα ασήμαντα και θα συνέχιζα να περιφέρομαι μέχρι να σε βρω. Με πιάνω να φοβάμαι πως υπερβάλλω και το μονο που μετανιώνω είναι που γίνεται φωναχτά, που βιάστηκα κάποτε να το πω πάλι φωναχτά χωρίς να περιμένω την κατάλληλη στιγμή, τον κατάλληλο άνθρωπο, τον κατάλληλο εαυτό.
Άλλαξα... και ρωτάω δειλά: "πάλι;" με την ανησυχία την υποκειμενικής διαίσθησης.
Όσα περνάμε είναι για να μας οδηγήσουν κάπου. Οι εμπειρίες, οι αποτυχίες ακόμα και οι επαναλήψεις. Το ομορφότερο στις τελευταίες είναι οτι στην ζωή όσο κι αν μοιάζει ένα έργο, ποτέ δεν είναι το ίδιο. Όπως απ την αρχή υποψιαζόμουν... καταλαβαίνεις.
Η ξανθιά Θεά μεγάλωσε αλλά εμένα κανείς δεν μπορεί να με πείσει γι' αυτό.
Τι θα πει μεγάλωσε; Πάω και στοίχημα ότι με το που συνάντησε το παλιό της παλτό στο αεροδρόμιο έχασε τουλάχιστον 15 χρόνια από πάνω της. Πως μπορεί τώρα μια απλή ημερομηνία να της δίνει πίσω ένα από αυτά;
Έτσι λοιπόν προτείνω όπως υπάρχουν τα δύο ρολογάκια που μετράνε την ώρα στις δύο άκρες του ατλαντικού να υπάρχουν και δύο χρόνοι. Ένας αυτός που την κάνει πιο νέα με κάθε όμορφη στιγμή, με κάθε στάλα αγάπης και χαράς που αξίζει και ξεχειλίζει γύρω της και άλλο ένα ρολογάκι που να μετράει την σοφία που αποκτά, τον χρόνο δίπλα στην αγάπη της, τα όσα τους δένουν αλλά και τα όσα μαζί κατακτούν. Άντε να μετρά και το πόσα φιλιά, αγκαλιές και αγάπη της δίνουμε εμείς γιατί όσο περνάει ο χρόνος αυτό το πελώριο βουνό επίσης μεγαλώνει.
Χρόνια πολλά Μανίτσα μου και μην μετράς τον χρόνο... κατά βάθος δουλεύει πάντα για σένα :*
Το σκέφτομαι συχνά πως όσο πιο βαθιά μπαίνει κάποιος στον εργασιακό στίβο και στο κυνήγι της θέσης τόσο πιο σκληρός και αδυσώπητος γίνεται. Βλέπεις γύρω σου μαχαιρώματα, υποκινήσεις και επιθέσεις με σκοπό την εδραίωση κάποιου. Ίσως όλο αυτό να βρίσκεται σε λάθος βάση αλλά αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι αυτοί έχουν αυτό που λέμε ενσυναίσθηση. Λυπούνται γι αυτό που προκαλούν; Μετράνε τις συνέπειες για τους άλλους, βρίσκουν την λιγότερο επιζήμια λύση και αφού «αναγκαστούν» να κάνουν ό,τι κάνουν έχουν μετά τύψεις;
Έχω μια υποψία πως όλα έχουν να κάνουν με την αξιολογική κλίμακα που διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αλλιώς μετράω εγώ την φιλία, αλλιώς το προσωπικό συμφέρον , αλλιώς την ανάγκη μου να μην είμαι αδύναμος, να έχω μια θέση, κύρος, εξουσία... Γενικώς αλλά υπερέχουν στον καθένα και η έννοια του «άλλου» κατεβαίνει σε πολύ χαμηλή θέση άρα γίνεται και ελάχιστα σημαντική.
Όχι ότι εγώ δεν άλλαξα λόγω εργασιακού περιβάλλοντος. Έμαθα να αντεπιτίθεμαι, να προστατεύομαι και πολλές φορές υπεραμύνθηκα ακόμα και εκεί που οι άνθρωποι δεν άξιζαν την σκληρότητά μου. Το θεώρησα όμως αντανακλαστική αντίδραση και ένιωσα άσχημα προσπαθώντας να διορθώσω. Αναθεώρησα γιατί έτσι πρέπει να γίνεται ανάλογα με το τι έχεις απέναντί σου. Βέβαια εγώ είμαι μια απλή υπάλληλος, δεν έχω να χάσω και πολλά (παρότι τα δικά μου είναι άμεσα βιοποριστικά) και δεν εκπροσωπώ σε καμία περίπτωση την εικόνα της κάθε εταιρείας. Εκείνος λοιπόν ο «μεγάλος» που έχει την θέση, την εξουσία και τις υποχρεώσεις και φέρεται σκληρά και άδικα για να διατηρήσει τα κεκτημένα πως νιώθει; Όταν λιώνει τον υπάλληλο - μυρμήγκι στεναχωριέται; Όταν κάνει κάτι εις βάρος των άλλων μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ; Να το βγάλει με μια αυτόματη κίνηση από το μυαλό του;
Λένε πως ο καλός ποτέ δεν πάει χαμένος αλλά δεν πιστεύω πως αυτό ισχύει τόσο στον κόσμο των επιχειρήσεων. Πως θα πας μπροστά χωρίς να αδικήσεις κόσμο, χωρίς να φερθείς υπόγεια και να υποκριθείς; Και όταν πια κερδίσεις όλα αυτά που σου επιβάλλει το status της εταιρείας μετά πρέπει να το διατηρήσεις και αυτό είναι ίσως ακόμα πιο επίπονο. Αμφιβάλλω αν εκεί σε παίρνει να δηλώσεις μεταμέλεια, να ξαναγίνεις ανθρώπινος και να νοιαστείς για όλους αυτούς που σε κοιτάνε από χαμηλά.
Ο τελευταίος τέτοιος άνθρωπος που γνώρισα συνταξιοδοτήθηκε ένα χρόνο πριν και τώρα καλλιεργεί μαρούλια στο χωριό του. Μετά από αυτόν όλα πήγαν κατά διαόλου... Χάθηκε το ορθό πρότυπο ή απλά εκείνη η απώλεια σηματοδότησε την αλλαγή μιας εποχής;
Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;
Ξέρει να σφίγγει γερά εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μιαν εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;
(Κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς στο μυαλό μια ρυτίδα
Βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους μεγάλωσαν
Πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα και στα καφενεία της συνοικίας
Διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία της καθημερινότητας).
Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα-ένα τα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους περνά μιαν ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπήν ανάμνηση μιας ζωικής προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες που δεν έχεις πια τι να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τ' όνομά σου
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα
Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.
Μα ποιος θα' ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;
Ποιος θα μετρήσει μια-μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα;
Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών;
Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
Ζητούνε μια ώρα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.
Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.
Σήμερα βαριέμαι... και επειδή βαριέμαι είπα να αρχίσω την φλυαρία. Καιρό είχα να το κάνω οπότε κατά κάποιο τρόπο το δικαιούμαι. Αναρωτιέμαι λοιπόν γιατί να υπάρχει τόσο αδιαφορία γύρω μου. Εξηγούμαι, δεν εννοώ την αδιαφορία των άλλων. Όχι ότι δεν υπάρχει, υπάρχει και βασιλεύει και δημιουργεί και πολλά προβλήματα άμεσα ή έμμεσα, αλλά σήμερα είπα να κοιτάξω προς τα εμένα και πως το «εγώ» αντιμετωπίζει το «όλοι εσείς».
Υπάρχει λοιπόν μια κατηγορία ανθρώπων που μου είπε παντελώς αδιάφοροι. Δεν μιλάω για αγνώστους ή για τυχάρπαστους αλλά για κάποιους γνωστούς και ίσως κάποτε περιστασιακή παρέα. Αν εξαιρέσουμε το ότι δεν βρίσκω γιατί μερικοί από αυτούς εξακολουθούν να είναι σημαντικοί παρά την όποια απόσταση και μερικοί άλλοι είναι γραμμένοι στα παλιά μου υποδήματα, πιο πολύ με απασχολούν οι τελευταίοι. Οκ κάτσε να το ξαναπιάσω: δεν με απασχολούν ακριβώς αυτοί (είπαμε τους έχω γραμμένους) αλλά το γιατί τους έχω γραμμένους.
Ίσως να φταίει το ότι απεχθάνομαι την φλυαρία, ακριβώς την ίδια που τώρα εξασκώ. Ίσως να φταίει η έλλειψη χρόνου, φτηνή δικαιολογία αλλά αληθινή. Ίσως πάλι η πολύ συναναστροφή μαζί τους να μου έδειξε πόσο δεν τους θέλω στην ζωή μου. Άρα το όλο θέμα δεν είναι τόσο αδιαφορία αλλά απομάκρυνση: Βαριέμαι να σου πω ότι είσαι σπαστικός για τα γούστα μου και επιλέγω να σε ξεχάσω.
Κακώς ξεκίνησα την φλυαρία μου φαίνεται. Λέω πολλά και παρεξηγήσιμα και το τελευταίο που θέλω είναι να δίνω εξηγήσεις, είπαμε βαριέμαι. Αν πάλι εσύ που το διαβάζεις πιστεύεις ότι βρίσκεσαι στην κατηγορία των ατόμων που έχω γραμμένα στα απαυτά μου ε τότε κάποια μύγα σε γυροφέρνει... μπορεί και να είσαι, δεν λέω, αλλά αν δεν είσαι είναι κρίμα να το πιστεύεις.
Τεσπα... δεν έχω αναλύσει ακριβώς την φάση που περνάω και δεν γουστάρω να χρησιμοποιήσουν αεράτα λεγόμενά μου για να στηρίξουν την όποια κρίση. I am what I am and you are clueless (τραγουδάρα!). Πάντως μεταξύ μας είναι ωραίο να είσαι αδιάφορος... ξεσκαρτίζεις το χειμαδιό στις «παρέες», κρατάς τα «χλωρά», εκτιμάς όσα αξίζουν να χαίρουν εκτιμήσεως και περνάς τέλεια με το μωρό σου. Οι υπόλοιποι να πάνε να επιδοθούν σε καμία σεξουαλική πράξη (δλδ να πουν καμιά μαλακία για να περάσει και η ώρα).
Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για να μην θέλει κάποιος να εκτεθεί μα μεγαλύτερος για εκείνον ήταν η προδοσία. Όταν η κατάθεση ψυχής, η αποτύπωση των ενδόμυχών σου σκέψεων και η ακατέργαστη στιγμή που εκφράζεται με λέξεις, γίνονται φτηνό επιχείρημα καταλαβαίνεις πόσο γυμνός είσαι.
Τι το 'θελε να αρχίσει την αλληλογραφία με την εφημερίδα; Ένα εβδομαδιαίο δίστηλο με στιγμές από το προσωπικό του ημερολόγιο. Ο εκδότης του το είχε παρουσιάσει σαν τρομερή ιδέα, η ζωή ενός κοσμοπολίτη στην μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα. Δεν υπολόγισε όμως τις βολές. 2 πρόσωπα, και τα δύο με επιχειρήματα βγαλμένα από τα γραπτά μου. Δεν τον πείραξε τόσο το ότι συνέδεσαν κάτι άσχετο που είχε γραφεί με άλλο σκοπό, άλλη αφορμή, άλλη εξήγηση και ερμηνεία. Σαφέστατα η όλη φθορά εξυπηρετούσε τους σκοπούς τους. Φτηνή δικαιολογία, και σαθρή στήριξη του προηγούμενου ατοπήματός τους. Για τον έναν ήταν απλώς επιβεβαίωση της κιτρινισμένης τους υπόστασης. Για τον άλλο όμως η προδοσία ήταν κάτι αναπάντεχο. Αναίτια και άστοχη, κατέστρεφε καταρχήν την όποια εκτίμηση και ταυτόχρονα μια εντύπωση που υπήρχε στο φορτωμένο κεφάλι του Ορέστη: "Το ότι έχεις πιει 2 μπύρες με κάποιον δεν σημαίνει ότι σε ξέρει πιο βαθιά από όσο του επιτρέπει η εικόνα σου." Ούτε και ότι δεν θα την χρησιμοποιήσει γνωρίζοντας πως το "φαίνεστε" διαφέρει από το "είναι".
Για λίγο σκέφτηκε μήπως επαναλαμβανόταν πάλι το ίδιο σενάριο. Υπερεκτιμάς τον άλλο θεωρώντας πως μοιράζεται μαζί σου τις ίδιες αξίες, πιστεύεις πως κάνει το λάθος επειδή δεν καταλαβαίνει αλλά τελικά εσύ είσαι αυτός που δεν καταλαβαίνει την σάπια υπόσταση του άλλου. Μήπως δεν είναι λοιπόν ότι με μέτρησε ο άλλος λάθος από αμέλεια αλλά από συμφέρον; Στο δεύτερο δεν χωράει άλλη λέξη πέρα από προδοσία. Αλλά και πάλι διαφορετικές αξίες, για αυτόν προδοσία θα ήταν να μην χρησιμοποιήσεις θεμιτά και αθέμιτα μέσα για βγει λάδι. Προδίδεις τους ανθρώπους και την εκτίμησή τους για να συντηρήσεις ένα λάθος/ψέμα/ανοσιούργημα... όπως θέλεις πες το. Είμαι περίεργος που θα καταλήξει όλο αυτό στο τέλος. Τουλάχιστον ο εκδότης μου με στηρίζει ακόμα. Τι σου κάνει το συμφέρον...
«Αν μπορείς να καταφέρεις τον μέσο άνθρωπο να κλείσει το στόμα του για ένα λεπτό μετά το κλείσιμο της αυλαίας, αν μπορείς να τους κάνεις να φτιάξουν ένα σάντουιτς και να καθίσουν στην κουζίνα μαζί και να συζητήσουν για πέντε λεπτά μετά την ταινία, αν μπορείς να κάνεις κάποιον ξαφνικά ευτυχισμένο καθώς θυμάται μερικές σκηνές γυρίζοντας σπίτι του μετά την ταινία, αν μπορείς να τον κάνεις να βάλει ξαφνικά τα κλάματα, να τον συγκλονίσεις, να τον κάνεις να γελάσει, να τον κάνεις να νιώσει πιο ωραία ή πιο άσκημα - αν καταφέρεις να επηρεάσεις έστω και στο ελάχιστο τους ανθρώπους, τότε η ταινία εκπλήρωσε το σκοπό της».Ingmar Bergman
Συμπληρώνοντας δύο χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου σκηνοθέτη, το chimeres.fm μέσω της εκπομπής soundtracks of our lifes, αποτίνει ως ελάχιστο φόρο τιμής μία εκπομπή αφιέρωμα στον υπέροχο Σουηδό καλλιτέχνη.
Το αφιέρωμα θα ξεκινήσει με την αποκλειστική συνέντευξη που εξασφάλισε μόνο για τους ακροατές μας, ο stamen feson από τους Θανάση Λάλα και Παναγιώτη Τιμογιαννάκη ενώ στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το μαγικό αλλά και ογκωδέστατο είναι η αλήθεια, έργο του σκηνοθέτη Ingmar Bergman
Γιατί πρέπει να έχουμε περάσει στην ζωή μας άπειρες άσχημες στιγμές, περιπέτειες, λάθη, αποτυχίες, απογοητεύσεις, ντροπιαστικές καταστάσεις, ψέματα, δολοπλοκίες, παγίδες, πόνο, δάκρια, αποπροσανατολισμούς, ανασφάλειες, αναποδιές, βασανισμούς, βεβηλώσεις, γκρίνιες, δοκιμασίες, εξευτελισμούς, ήττες, προδοσίες, θυσίες, υποχωρήσεις, συμβιβασμούς, κατρακύλες, μοναξιά, φόβους, χωρισμούς, απώλειες, ανατροπές κ.ο.κ. για να βρούμε στο τέλος το μέρος που θέλουμε να είμαστε;
Ή το πριν ή το μετά αξίζουμε... και αν είναι έτσι, ποιο από τα δύο;
Κι όταν ο απολογισμός γίνει τι κάνουμε με αυτό που απομένει;
Ένα κακό έχει ο ανθρώπινος εγκέφαλος: Δεν ξεχνάει!
Κι αν για λίγο τα κρύψει όλα αυτά, οι άμυνες είναι βιώματα.
Rewind, or reverse the direction of a roll of magnetic tape or various kinds of film. This term has outlived physical spool-based media and is now also used in digital media.
Σάββατο πρωί, ξύπνημα με ελαφρύ hang-over και ο ήλιος να μπαίνει από το άνοιγμα στις χοντρές κουρτίνες. Είχα πει ότι θα πάω θάλασσα σήμερα, σωστά; Μαγιό πετσέτα, ψάθα, αντηλιακό και βιβλίο και ξεκινάμε. 3 λεπτά αργότερα (ήμουν στο εξοχικό :Ρ) αραδιάζω την πραγμάτεια μου και κάνω την πρώτη βουτιά. Επιστρέφοντας ανοίγω πρώτη σελίδα: «Μόλις διαβάσεις αυτή την αφιέρωση, θα καταλάβεις ότι δεν τα πάω καλά με τις αφιερώσεις!». Προσωπικά με απασχολεί αν τα πας καλά με το γράψιμο καλό μου και σε αυτό μόνο θετικές κρίσεις είχα ως τώρα.
«Τον λένε Πέτρο, αλλά κάποιοι τον φωνάζουν Μέι Ντέι, όνομα που του 'δωσε η μητριά του, πριν πέσει σ' έναν άγρυπνο ύπνο που κράτησε χρόνια. Η μητριά του Πέτρου είναι ζωντανή. Αλλά, κυρίως, είναι νεκρή. Κι ο Πέτρος πρέπει να το πει στον πατέρα του, γιατί αυτή η ιστορία έχει παρατραβήξει. Κι εξάλλου, η μητριά του δεν μπορεί να είναι εξίσου σημαντική με τη μάνα του, μια γυναίκα που πνίγεται στην Αθήνα. σ' αιώνιο ριπλέι, έτσι; Όμως, τι είναι τελικά σημαντικό; Και τι είναι όπως νομίζει ο Πέτρος ότι είναι;»
Έχω το βιβλίο στα χέρια μου δύο εβδομάδες και δεν θυμάμαι να είχα διαβάσει το οπισθόφυλλο. Είχα αρχίσει να το ξεφυλλίζω ανάποδα και είχα κολλήσει σε εκείνες τις σημειώσεις στην σελίδα 203. Αυτή την φορά ξεκίνησα κανονικά, από την αρχή προς το τέλος. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα αποκτήσω άποψη για το βιβλίο και πολύ περισσότερο ότι θα ανακαλύψω αυτό το μικρούλι ορθογραφικό που η συγγραφέας διάττονταν πως υπάρχει.
Σελίδα 7: Αναλυτικά περιεχόμενα! Κεφάλαιο και υποκεφάλαια με τίτλους που δεν καταλάβαινες απ' την αρχή που πήγαιναν. Ξεκίνησα να τους διαβάζω προσπαθώντας να καταλάβω το περιεχόμενο αλλά γρήγορα εγκατέλειψα. Καλύτερα να διαβάζεις το κείμενο παρά τον σκελετό του. Χρήσιμος όταν θα θες απλά να ανατρέξεις σε κάτι. Φυσικά μας προϋπαντίζει μια μικρή αναφορά στον Πωλ Όστερ και μετά βουρ στο ψητό.
Ο Πέτρος πρέπει να με ένιωθε σκιά του να παρακολουθώ την ζωή του και τις σκέψεις του. Καθ' όλη την διάρκεια ήταν μεγάλη η αγωνία μου για να δω που τελικά θα καταλήξει η ιστορία. Όχι ότι δεν υπήρχαν αναμενόμενα σημεία αλλά ο τρόπος γραφής με είχε βάλει εντελώς μέσα. Η εναλλαγή ανάμεσα σε πρώτο και τρίτο πρόσωπο, καθώς και η εναλλαγή προσώπων, εκεί που βλέπουμε την οπτική ενός προσώπου επιστρέφει σε πρώτο πρόσωπο η οπτική κάποιου άλλου, ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη τόσο γιατί μου αρέσει αυτός ο τρόπος γραφής όσο και γιατί είναι ξεκούραστος και σου προκαλεί σφαιρική άποψη.
Ομολογώ πως στις πρώτες σχεδόν 45 σελίδες πάλευα να βρω το λάθος. Το δεδομένο ήταν πως υπήρχε και άρα θα έπρεπε σαν καλή αναγνώστρια να το βρω. Όσο προχώραγε όμως η ιστορία τόσο ξέχναγα την παράλληλη αναζήτηση μέχρι που μου διέφυγε τελείως. -Κοιμήσου ήσυχη Μαρία, δεν θα το διαβάσω σύντομα 2η φορά για να το εντοπίσω... έχω ήδη μια λίστα με φίλους που θα το δανειστούν για να το διαβάσουν και λογικά θα αργήσει να επιστρέψει στα χέρια μου.- Έτσι λοιπόν πέρασα ολόκληρο το πρωί και το μεσημέρι του Σαββάτου σκυμμένη πάνω από το βιβλίο και πραγματικά τα μισοτελειωμένα μου βιβλία μαρτυρούν πως είχα πολύ καιρό να κάνω κάτι ανάλογο.
Δεν θέλω να μιλήσω για την ιστορία γιατί στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι ατού. Είναι όμως τόσο σωστά δομημένη αλλά και τόσο σωστά τοποθετημένα τα κομμάτια που ξετυλίγονται που σε κάνει να θέλεις να συμπληρώσεις τα κενά τελειώνοντας το βιβλίο. Μικρές επι/ανα-στροφές και τεχνάσματα που σε κάνουν να κολλάς είτε γιατί τα έχεις ζήσει (οι αλαφροΐσκιωτοι πληθαίνουν) είτε γιατί ψάχνεις να βρεις την ερμηνεία. Εσύ τι θα έκανες αν ήσουν ο Πέτρος; Αν ήσουν η Έλλη; Γιατί; Όπως και να έχει, όσα διαβάζεις και ζεις μέσα από το βιβλίο μοιάζουν με μια αποκάλυψη που είχες ήδη μέσα σου.
Αν επίσης φχαριστήκα κάτι, ήταν η χρήση της γλώσσας. Πραγματικά εξαιρετική γραφή που παρόλο που διατηρεί την φρεσκάδα της έχει λέξεις και εκφράσεις τόσο σωστά τοποθετημένες που δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις. Οι περιγραφές εξαιρετικές και οι διάλογοι τόσο απλοί αλλά και τόσο εκλεπτυσμένοι ταυτόχρονα που μαρτυρούν το νοητικό επίπεδο των χαρακτήρων και του συγγραφέα κατ' επέκταση. Οι διαφορές ανάμεσα στους χαρακτήρες ευδιάκριτες και η εξέλιξή τους ακολουθούσε ένα πιστό πλάνο, επιβεβαίωνε πως έχεις καταλάβει σωστά τον συγκεκριμένο χαρακτήρα, μπορείς να νιώσεις το πώς σκέφτεται, το τι και γιατί τον πονά.
Πολλά είπα. Αν δεν είστε οι τυχεροί της λίστας μου, σπεύστε να το αγοράσετε στα βιβλιοπωλεία. Εκτός της χρονικής περιόδου που μας επιτρέπει να αφιερώσουμε χρόνο σε ένα βιβλίο είναι κάτι που απαιτείται να έχουμε διαβάσει. Η καλύτερη παρέα ταυτόχρονα με την αναπτερωμένη ελπίδα για τους νέους συγγραφείς. Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα βιβλίο ήταν πραγματικά καλό χωρίς να είναι επιτηδευμένο;
*Εσύ εκεί μην κοκκινήσεις, τα εννοώ όλα και ξέρεις πως αλλιώς δεν θα έβγαζα κιχ. Μόνο παραπονάκι ότι ήθελα ένα ακόμα κεφάλαιο. το τέλος δεν με βρήκε στο σημείο που χρειαζόμουν για να ολοκληρώσω την ιστορία. Το ορθογραφικό αναζητείται...
Όταν ο Karl-Heinz Ziegel ξύπνησε εκείνο το πρωινό..... Εκείνο το πρωινό δεν υπήρξε ποτέ. Αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσω από την αρχή. Αυτός όμως υπήρξε, σ' ένα υπέροχο ανύπαρκτο πρωινό. Ξύπνησε πάνω στο πάτωμα, μάλλον από το κρύο. Ίσως και να ήταν από το φως που έμπαινε από το μεγάλο παράθυρο στο σαλόνι. Τον τύφλωνε αυτό το φως. Ανοίγοντας τα μάτια είδε το πάτωμα πάνω στο οποίο κοιμόταν και το παράθυρο και το φως. Βρισκόταν στο σαλόνι. Το κεφάλι του τον πονούσε φρικτά, καθώς και η πλάτη του. Τα ρούχα του μύριζαν ουίσκι, το δωμάτιο μύριζε ουίσκι. Δίπλα του ήταν ένα μισοτελειωμένο μπουκάλι ουίσκι. Η πόρτα του δωματίου ήταν ανοικτή και τότε για πρώτη φορά πρόσεξε έναν άνδρα ξαπλωμένο πάνω στο κρεβάτι. Κατάφερε να στηριχθεί στα πόδια του και να διασχίσει το σαλόνι σχεδόν όρθιος. Καλά τα πήγαινε. Πέρασε μέσα από την πόρτα στο δωμάτιο και έφτασε κοντά στον άντρα. Στον άντρα που ήταν μάλλον νεκρός από ώρα. Είχε μια μικρή κοκκινόμαυρη τρύπα στο στήθος και αυτό ήταν όλο. Δίπλα του είχε και το όπλο του Karl-Heinz Ziegel.
Ο Karl-Heinz Ziegel μόλις είχε μετακομίσει στο Βερολίνο, αναζητώντας την ανωνυμία της μεγάλης πόλης. Και μέχρι τώρα τα πήγαινε περίφημα. Βέβαια το ότι βρισκόταν σ' ένα άγνωστο διαμέρισμα μ' έναν άγνωστο νεκρό και το ότι και το όπλο του βρισκόταν εκεί... Αυτό κάπως περιέπλεκε τα πράγματα. Και ειδικότερα όταν άκουσε τη σειρήνα να πλησιάζει. Μάλλον τότε ήταν η στιγμή που συνήλθε κάπως από τον λήθαργό του. Ήπιε μια γερή γουλιά από το ουίσκι και βγήκε από το διαμέρισμα. Το αυτοκίνητο της αστυνομίας όμως ήταν ήδη εκεί. Τους άκουσε στην είσοδο. Ανέβηκε στον τελευταίο όροφο και άνοιξε την πόρτα προς την ταράτσα. Πάλι αυτό το περίεργο φως τον έλουσε και ίσως και να τον διαπέρασε. Αλλά δεν είχε χρόνο για τέτοια πράγματα. Κοίταξε γύρω του και έτρεξε προς τη πλευρά που το κτίριο ενωνόταν με το διπλανό. Από εκεί στο αμέσως επόμενο και μετά κατέβηκε προσεκτικά τη μεταλλική σκάλα που βρισκόταν στο Hof του σπιτιού. Μετά από ένα λεπτό ήταν ήδη στον δρόμο, χάθηκε μέσα στο πλήθος.
Έφυγε όσο πιο μακριά μπορούσε, περπατούσε για μισή ώρα. Η μέρα είχε μπει για τα καλά. Η πόλη είχε ξυπνήσει και ο κόσμος ήταν ήδη εκεί. Μπήκε στο πρώτο καφέ που συνάντησε στο δρόμο του. Όχι, η αλήθεια είναι ότι το πρώτο που βρήκε ήταν πολύ φωτεινό και γεμάτο. Δεν του άρεσε η ιδέα να βρεθεί ξαφνικά με τόσο κόσμο μέσα σε ένα καφέ. Κατέβηκε την Rosenthalerstrasse και τότε μπήκε όντως στο πρώτο καφέ που βρήκε μπροστά του. Ήταν αρκετά σκοτεινό και ο σερβιτόρος έδειχνε να έχει την ίδια διάθεση που είχε και ο Karl-Heinz Ziegel. Κάθισε στο τραπέζι που ήταν πιο κοντά στο μπαρ. Αυτό το τραπέζι ήταν σαν να τον περίμενε εκεί. Ο σερβιτόρος πλησίασε και ο Karl-Heinz Ziegel παρήγγειλε πρωινό και έναν Milchkaffee. Μετά από δέκα λεπτά και τα δυο βρίσκονταν στο τραπέζι μπροστά του. Ο χρόνος εξακολουθούσε να περνάει τόσο αποσπασματικά και αδέξια μέσα από το κεφάλι του. Ήπιε τον μισό καφέ του σε δυο γουλιές και άρχισε να τρώει το πρωινό του. Έπρεπε να βάλει σε μια τάξη τις σκέψεις του. Πρώτα να τις βρει και μετά να τις βάλει σε τάξη.
Το επόμενο δευτερόλεπτο ήταν που άνοιξε η πόρτα και μπήκε εκείνος ο καλοντυμένος κύριος με την γκρι καμπαρτίνα. Κάθισε στο διπλανό τραπέζι και παρήγγειλε αμέσως ένα Cappuccino. Έβγαλε από την τσάντα του την εφημερίδα του - διάβαζαν την ίδια εφημερίδα. Και να που στο εξώφυλλο της Berliner Zeitung συναντούσε για δεύτερη φορά τον άγνωστο άνδρα. Έδειχνε κάπως αλλαγμένος, αλλά μάλλον ήταν επειδή στη φωτογραφία ήταν ακόμα ζωντανός. Βγήκε βιαστικά από το καφέ, διέσχισε τον δρόμο και στο περίπτερο απέναντι αγόρασε την εφημερίδα. Γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο καφέ που πλέον του φαινόταν πολύ οικείο. Ήταν σίγουρα ο άνδρας που συνάντησε το πρωί σε εκείνο το διαμέρισμα. «Ο Michael Bφhring πρόεδρος της εταιρίας Umwelt-Bauen GmbH... στέλεχος της εταιρίας από το 1965... μπλα μπλα... μετέβει στο Ανατολικό Βερολίνο την Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου... μπλα μπλα... εξαφανίστηκε μετά από δύο μέρες... Μαρτυρίες λένε ότι απήχθει από την κατοικία όπου διέμενε. Άγνωστα τα κίνητρα μιας τέτοιας ενέργειας». Κατέβασε την εφημερίδα απότομα και κοίταξε αφηρημένα έξω από το παράθυρο στον δρόμο. Το τραμ ανέβαινε την Rosenthalerstrasse για μια ακόμη φορά με προορισμό την Schillerstrasse στα βόρεια της πόλης. Πετάχτηκε απότομα από το τραπέζι, ήπιε βιαστικά μια τελευταία γουλιά από τον καφέ του και άφησε τα λεφτά πάνω στο τραπέζι. Ο δρόμος ήταν πάλι δικός του.
Είναι όμορφο να πιστεύεις σε γαλάζιους ουρανούς και μαγικές εικόνες και ατέλειωτα ηλιοβασιλέματα και συντροφικές στιγμές. Το πίστευα και εγώ μέχρι που είδα πόσα happy end υπάρχουν γύρω μου: Κανένα.
Αρνούμαι τον τίτλο της ρομαντικής, της ευαίσθητης, της ονειροπόλας γιατί δεν πιστεύω πως είμαι. Έτσι και τώρα, κοιτάω μπροστά. Όταν έρθει η στιγμή που φοβάμαι ξέρω από τώρα πόσο θα πονέσει. Και λέω «όταν» γιατί πέρα από μια ελπίδα τίποτα χειροπιαστό δεν υπάρχει να στηρίξει το αντίθετο.
Μια φίλη μου 'πε «όταν είσαι ευτυχισμένη να μην το λες» και έχει δίκιο. Μπορεί να το πιστέψω και μετά να μην το δω να έρχεται. Το πολλαπλάσιο του «μου λείπεις» είναι το «λείπεις μόνο σε μένα».
Show me the dirt pile
And I will pray that the soul can take
Είδες τι κάνει η απόσταση; Σου στερεί την αισιοδοξία. Μπλοκάρει τις χημικές αυτές ουσίες που περνούν από τον εγκέφαλο και προκαλούν το χαμόγελο και τα όνειρα. Δεν έχω άδικο, το ξέρω. Είναι θέμα οπτικής, ενσυναίσθησης όχι δικής μου αλλά αμοιβαίας. Μου την δίνουν τα χίλια μάτια. Καλύτερα να σκάσουν για να συνέλθω.
Η Μαλακάσα για άλλη μια φορά μας κάλεσε! Τελέστηκε λοιπόν και φέτος η καθιερωμένη μας επίσκεψη στον ιερό χώρο του TerraVibe όπου δηλώνω ευτυχισμένη γιατί καταφέραμε να βγούμε ζωντανοί αλλά κυρίως λιγότερο κουρασμένοι από το αναμενόμενο.
Ακολουθώντας τις προηγούμενες οδηγίες για το πώς να ταλαιπωρηθούμε λιγότερο, παρκάραμε σε απόσταση 5 λεπτών και απολαύσαμε μια τέλεια συναυλία που άνετα κατατάσσεται στο τοπ 5 μου!
Επειδή όμως μερικοί δεν με άκουσαν αναδημοσίευση του Οδηγού μαζί με μερικά updates και προσθήκες. Το συναυλιακό καλοκαίρι είναι ήδη στην μέση του!
Update: Οδηγός επιβίωσης στην Μαλακάσα!
1. Όσο πιο νωρίς τόσο πιο φτηνά. Επίσης όσο πιο νωρίς, προλαβαίνεις να κλείσεις και θέση με τα πούλμαν της διοργανώτριας εταιρείας που σε αφήνουν και σε παίρνουν από την είσοδο. Αν πάλι είσαι πολύυυυυυ έξυπνος, κάνεις ότι έκαναν κάποιοι φίλοι μου με το τριήμερο εισιτήριο και την κατασκήνωση εντός του χώρου. Μύρισε Woodstock από όλες τις απόψεις ;)
Update: ναι μεν τα λεωφορεία είναι λιγότερη κούραση αλλά στην επιστροφή θα πρέπει να κάνεις αγώνα δρόμου για να μπεις στα πρώτα που αναχωρούν αλλιώς δεν γλιτώνεις την κίνηση και την καθυστερημένη επιστροφή.
2. Παίρνεις 2 μέρες άδεια, μια την ίδια μέρα ώστε να ξεκινήσεις από νωρίς και μία την επόμενη για να μην σέρνεσαι όπως εγώ σήμερα.
Update: με αυτόν τον τρόπο φτάνεις και νωρίς στον χώρο της συναυλίας έτσι ώστε να παρκάρεις σε καλό σημείο και να γλιτώσεις και τις ουρές στα ταμεία.
3. Η καλύτερη έξοδος είναι αυτή προς Ωροπό και μετά επιστρέφεις λίγο. Έχει μεγαλύτερη άπλα, είναι πιο κοντά στην είσοδο και την προτιμούν πάντα λιγότεροι. Επίσης αν είσαι μάγκας ξέρεις τον παράδρομο που πάει προς Σφενδάλη και παρκάρεις και ακριβώς απέναντι από τον συναυλιακό χώρο.
Update: σε περίπτωση που σου προτείνουν να παρκάρεις στον ειδικό χώρο του Terra Vibe τους λες ευχαριστώ αλλά όχι. Καλύτερα στον δρόμο ώστε να φύγεις κατευθείαν και να μην περιμένεις στο χάος της εξόδου του parking.
4. Αν έχεις μηχανή καλέ μου άνθρωπε πάρτην (και μένα μαζί). Αν έχεις αυτοκίνητο προτίμησε να πας με παρέα ώστε να γλιτώσετε λίγο στο θέμα του πάρκινγκ και να είναι και πιο ευχάριστη η διαδρομή (ομαδικά βασανιστήρια). Όπως και να έχει τα άνετα παπούτσια για περπάτημα είναι απαραίτητα.
5. Σε περίπτωση που παρκάρεις στο γεφυράκι πριν τον συναυλιακό χώρο, έχει προχωρώντας στην ανηφόρα άνοιγμα στην περίφραξη όπου βγαίνεις κατευθείαν εθνική. Είναι καλή περίπτωση ακόμα και στην περίπτωση που έχει προς την κανονική έξοδο πολύ κόσμο. Στρίψε αριστερά και με προσοχή τσουπ πέφτεις στην Λ.Ε.Α.
6. Δεν ψαρώνεις όσο πάνω και να έχουν παρκάρει... προχωράς μέχρι να σε κάνει η αστυνομία να επιστρέψεις. Καλύτερα λίγη ώρα παραπάνω στο αυτοκίνητο παρά περπατώντας στο πήγαινε και στο έλα.
Κάποιοι που δεν με άκουσαν τραβάγαν πάλι τα μαλλιά τους :Ρ
7. Καλύτερα να παίρνεις τα αλκοολούχα απέξω και τα νερά από μέσα που είναι πιο φτηνά. Αν πάλι είσαι από τους οργανωμένους με τα ψυγειάκια φίλε μου σε θέλω στην παρέα μου (αρκεί να το κουβαλάς εσυ)!
Update: καθημερινώς καταναλώνουμε άπειρα μπουκαλάκια νερό. Κρατείστε τα καπάκια γιατί το νερό εντός στο δίνουν χωρίς καπάκι (δεν έχω καταλάβει ακριβώς γιατί). Σκέψου 1 λίτρο νερό χωρίς καπάκι να πρέπει να το κουβαλάς και να χοροπηδάς μαζί.
8. Παίρνεις κανονικά τα τενεκεδάκια σου και τα κρύβεις σε μεγάλες τσάντες. Ο μόνος λόγος που το κάνουν είναι για να πάρεις μπύρα από μέσα και για να μην τα εκσφενδονίσεις σε κανέναν άλλο αλλά παιδιά η εποχή των πανκιών πέρασε u know!
Update: το ίδιο θα πρότεινα και με κάποιο σνακ. Τα σάντουιτς και τα hot-dog εντός εκτός από πανάκριβα είναι και άνοστα.
9. Πρώτα πρέπει να αγοράσεις μάρκες (ναι τις ίδιες που παίρνουν και τα συγκρουόμενα) και να τις ανταλλάξεις με τα πολυπόθητα αγαθά. Πρέπει να υπολογίσεις πόσες μάρκες θα χρειαστείς από μόνος σου. Αν περιμένεις τον υπάλληλο να κάτσει να σκεφτεί κάηκες! Μετά πας στο κιόσκι όπου από αλλού παίρνεις τα ποτά, από αλλού τα φαγητά. Νερό δίνουν παντού οπότε μην περιμένεις άδικα στην μεγάλη ουρά.
Update: το μπαρ που βρίσκεται τέρμα δεξιά (πίσω από τις θέσεις VIP) έχει πάντα ελάχιστο κόσμο.
10. Δίνεις από νωρίς ραντεβού σε κάποιο σταθερό σημείο του χώρου. Αλλιώς αν είναι να συνεννοηθείς εκείνη την ώρα ή να κάνεις βόλτες για να βρεις την παρέα σου ξέχνα το. Το καλύτερο σημείο είναι συνήθως ή στον κεντρικό πύργο ή στο bungee, αρκεί να είσαι κοντά στα κάγκελα ώστε να είσαι ευδιάκριτος. Επίσης δεν πιάνουν τα κινητά στον χώρο. Τόσες χιλιάδες άτομα να προσπαθούν να μιλήσουν στο τηλ που να τους αντέξει το δίκτυο;
Update: το bungee δεν υπάρχει πια! Ο πύργος πλέον είναι η μόνη σίγουρη σωτηρία.
11. Φροντίζουμε να έχουμε προμηθευτεί κάποια ψάθα ή τέλος πάντων κάτι για να κάτσουμε στο γρασίδι. Επίσης χρειάζεται τουλάχιστον μία ώρα για να αραιώσει λίγο ο κόσμος και η καλύτερη έξοδος για επιστροφή στην Αθήνα είναι πάλι ο Ωροπός.
Και καινούριες προσθήκες:
12. Η καλύτερη θέση οπτικά είναι το λοφάκι δεξιά της κεντρικής σκηνής. Δεν σε ποδοπατάνε, ευνοεί τους κοντύτερους και είναι κοντά στο μπαρ με τον λιγότερο κόσμο.
13. Υπάρχει έξοδος και στο πίσω δεξιά μέρος του συναυλιακού χώρου που ανοίγει στο τέλος και οδηγεί μέσα από το δάσος στον δρόμο. Αν εξαιρέσεις ότι είναι λίγο adventurous καταστάσεις γλιτώνεις το στριμωξίδι της κεντρικής εξόδου μαζί με λίγα μέτρα περπάτημα.
14. Πριν πας ενημερώσου τόσο για το δελτίο καιρού και για το αν όντως θα γίνει η συναυλία όσο και για το line-up. Είναι κρίμα να χάσεις κάποιον επειδή δεν υπολόγισες σωστά την ώρα που θα βγει.
Ένα head-banging και για μένα παιδιά και άντε καλή συναυλία :)
Έχω μια καρδιακή φίλη λίγο μικρότερη από μένα. Την φωνάζω «μικρή αδελφή μου» και πέρα από τα σχολικά χρόνια, τα περισσότερα της γνωριμίας μας τα περάσαμε σε διαφορετικές πόλεις.
Για πολλά χρόνια οι σχέσεις μας είχαν επίσης παγώσει, κυρίως γιατί δεν μου άρεσαν οι ακρότητες που έφτανε. Αλκοόλ, τρελά ξενύχτια, απουσία από τις ακαδημαϊκές τις υποχρεώσεις, ναρκωτικά και περίεργες παρέες. Παρά την «συγγενική» μας σχέση δεν μπορούσα να της επιβάλλω τον «ίσιο δρόμο». Πολύ περισσότερο δεν μπορούσα να σταματήσω να ανησυχώ παρότι προσπαθούσα να της δείχνω την δυσφορία μου.
Πριν 3 χρόνια λοιπόν ο αδελφός μου που διατηρούσε πιο θερμές σχέσεις μαζί της καθόλη την διάρκεια της δικής μας «κρίσης», την συναντά Θεσσαλονίκη. Μου διηγούταν το πόσο ξέφρενα περάσανε και το πως τελικά τα gay μαγαζιά της συμπρωτεύουσας είναι φοβερά. Τον κοίταξα περίεργα στην αρχή και τον ρώτησα πως και πήγαν εκεί. Η εξήγηση ήταν πως ο κολλητός και συγκάτοικος της φίλης μας είναι ομοφυλόφιλος και μάλιστα δουλεύει σαν drag-queen σε κάποια από αυτά.
Στην αρχή στράβωσα... στα αυτιά μου επιβεβαιώθηκε η ανησυχία μου για τις παρέες της. Ένα περιβάλλον ακολασίας, ελεύθερης διακίνησης ναρκωτικών και απουσία ορίων. Την είχα σχεδόν ξεγραμμένη και δυστυχώς αυτό το διάβασε και ο αδελφός μου στο πρόσωπό μου. Δεν ξαναμιλήσαμε για το θέμα εωσότου εκείνη εντελώς ξαφνικά επέστρεψε στην πόλη της.
Οι γονείς της μάθαν για τα ναρκωτικά, μάθαν για την άσωτη ζωή και για την αμέληση των σπουδών της και την φέραν πίσω άρον-άρον. Συναντήσεις με τους ψυχολόγους της «στροφής», περιορισμός στο σπίτι και κόψιμο «επιχορήγησης». Κάπου εκεί την συνάντησα και εγώ στο παλιό στέκι για ένα κρασάκι. Μου περιέγραψε πως καταλαβαίνει την υστερία τους παρότι την ενοχλούσε φριχτά. Τα χρόνια εκείνα, τα φοιτητικά, ήταν η τελευταία της ευκαιρία για να φτάσει στα όρια της. Πέταξε 2-3 παράπονα για την απουσία τους τα προηγούμενα χρόνια, μια λύπη για την ζωή που άφησε και κυρίως για τον κολλητό της που θεωρούσε και τον πιο κοντινό της άνθρωπο. Άκουγα σχεδόν σιωπηλά μέχρι που μπήκε και τρίτο άτομο στην παρέα και η συζήτηση απέκτησε πιο χαρωπή διάθεση.
Πέρσι ταξιδέψαμε μαζί στην Θεσσαλονίκη. Γνώρισα τον «κολλητό», κάναμε παρέα και με έκπληξη ανακάλυψα πως είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος με απίστευτο χιούμορ. Αν δεν ήξερα το επάγγελμά του δεν θα μπορούσα να τον φανταστώ να μεταμορφώνεται σε γυναίκα, παρότι οι ομοφυλοφιλικές του τάσεις είναι εμφανείς. Όταν είδε την μικρή την πήρε αγκαλιά και της είπε πόσο χαίρεται που επιτέλους βρήκε τον δρόμο της. Αστειευόμενος την ρώτησε αν βρήκε καμιά βαρβάτη λεσβία να τραβιέται και η μικρή απάντησε πως αν ήθελε βαρβάτη θα γινόταν straight και θα έβγαινε με άντρες μόνο. Αυτό δεν ήταν αστείο, μπορεί να το άκουσα για πρώτη φορά αλλά η μικρή το εννοούσε.
Η μικρή μου αδελφή λοιπόν είναι αμφιφυλόφιλη, είναι οικονομολόγος, έχει μια πολύ καλή δουλειά, μια ήρεμη και γεμάτη κοινωνική ζωή και έναν κολλητό στην Θεσσαλονίκη που βγάζει λεφτά κάνοντας σόου και ο οποίος δεν πίνει, δεν καπνίζει, δεν έχει δοκιμάσει ποτέ του ναρκωτικά και την περιέβαλε πάντα με αγάπη ακόμα και όταν αυτή είχε φτάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι. Αναρωτιέμαι πόσο πιο χαμηλά μπορούσε να είχε φτάσει χωρίς αυτόν και πόσο ελάχιστα την βοηθήσαμε όλοι οι υπόλοιποι. Εμένα μου πήρε 15 χρόνια να την «ανακαλύψω».
Σπάνια κάθομαι υπερωρίες στην δουλειά, κυρίως γιατί έχω μάθει να είμαι σβέλτη. Το είδος της δουλειάς που έχω συνήθως είναι ενδιαφέρον και ισότιμο των προσωπικών μου δυνατοτήτων. Όταν όμως ξαφνικά σου προκύπτει ένα είδος δουλειάς που μισείς, μονότονο και μηχανικό, τα νεύρα τσιτώνουν. Πρέπει να εφαρμόζεις την μεθοδικότητα και την ταχύτητά σου σε κάτι που θα μπορούσε να κάνει και ο πιο άβουλος υπάλληλος. 2 μέρες σχεδόν δουλειά για να μην τρέξει η μηχανογράφηση έναν αλγόριθμο: «Μπορείς να ζητήσεις διαγραφή / ακύρωση του αιτήματος. Υλοποιήθηκε με χειρονακτική καταχώρηση των στοιχείων από εμάς λόγω του επείγοντος του χαρακτήρα του.»
Η εξεταστική ξεκίνησε χαλαρά για να κορυφωθεί τις επόμενες εβδομάδες. 10 μαθήματα που ζητούν την προσοχή μου και τον χρόνο μου. Εν μέσω του γενικού μπάχαλου το forum με τις σημειώσεις να έχει «πέσει» και η αγωνία μου για το τι θα κάνω να οδηγεί ευτυχώς σε ένα αξιοπρεπές γραπτό. Η σημερινή μέρα υποτίθεται θα ήταν μέρα ανάπαυλας πριν ξεκινήσει πάλι αύριο ο αγώνας με τις σημειώσεις και τις φωτοτυπίες και τελικά πρέπει να ψάχνω σε google map για το πως θα γίνει αυτό το "κυνήγι του θησαυρού". Αγαπημένες σημειωσούλες μου γιατί με ταλαιπωρείται έτσι;
Μια φίλη μου είπε πως νιώθει δυστυχισμένη και δεν ξέρει γιατί. Ξαφνιάστηκα γιατί είναι περίεργο να σου διαφεύγει ο λόγος για κάτι τόσο σημαντικό. Αν ρώταγες εμένα θα σου έλεγα πως είμαι ευτυχισμένη και ξέρω γιατί. Μπορεί να μην παίρνω ανάσες από δουλειά και ακαδημαϊκές (και μη) υποχρεώσεις αλλά έχω την μέρα μου γεμάτη. Φίλους που στέλνουν μηνύματα παντός είδους, περιμένουν το μικρό κρεμώδες δείγμα του ταξιδιού μου ή ψάχνουν να βρουν το πιο κατάλληλο ποδήλατο για μια δύσκολη πελάτισσα. Μουσικές και όμορφες σκηνές που καθημερινά γεμίζουν τα μάτια μου και μία σκέψη που φτάνει για να σβήσει όλα τα άλλα.
Έχω περάσει μια μαλακισμένη και πιεστική μέρα στο γραφείο, ξεπερνώ το άγχος για ένα μάθημα που δόθηκε στο παραπέντε, έχω κοιμηθεί πάλι αργά και δύσκολα, το κεφάλι είναι καζάνι, προσπαθώ να οργανώσω στο μυαλό μου τον χρόνο για να τα προλάβω όλα, η μαμά μουρμουρίζει να βάλω μια θαλασσιά χάντρα και δακρύζω από χαρά για αυτό το «σε σκέφτομαι». Χαρά και ευτυχία που μέσα σε αυτή την τρέλα έχω εσένα. «Ωραία δεν είναι η ζωή μας;». 1 ώρα ακόμα και είμαι εκεί :*
Την Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009, στις 8.30 το βράδυ, εγκαινιάζεται η έκθεση Φωτογραφίας με θέμα "Για φίλους", του Κύπριου καλλιτέχνη Μάκη Οικονομίδη, στο Συνεδριακό Κέντρο της Τράπεζας Πειραιώς, Κατούνη 12-14, Λαδάδικα.
Η αναδρομική αυτή έκθεση περιλαμβάνει φωτογραφίες των τελευταίων επτά ετών της δημιουργικής πορείας του καλλιτέχνη. Μέσα από τη διεισδυτική του ματιά, ο Μάκης Οικονομίδης απαθανάτισε στιγμές της ζωής, "κομμάτια του κόσμου", που συνάντησε στην πατρίδα του και σε άλλες χώρες. Τα θέματά του, αποκομμένα από το περιβάλλον τους, απελευθερωμένα από ό, τι τα περιβάλλει, αποκτούν μέσα στο πλαίσιο της φωτογραφίας τη δική τους αισθητική αξία. Ο συμβολισμός και η δυναμική που αποπνέουν τα έργα, μοιραία οδηγούν τον επισκέπτη σε περισυλλογή, για ζωτικά θέματα της σύγχρονης κοινωνίας.
Ο Μάκης Οικονομίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία και ασχολείται με τη φωτογραφία από νεαρή ηλικία. Είναι ιδρυτικό μέλος της Φωτοδού, σωματείου για την καλλιτεχνική φωτογραφία, το οποίο από το 2002 λειτουργεί στη Λευκωσία την πρώτη στην Κύπρο γκαλερί αποκλειστικά για φωτογραφία. Έχει παρουσιάσει έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Κύπρο και στην Αθήνα, στην Πράγα (Κοινοβούλιο της Τσεχίας) και στο Λουξεμβούργο (Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων).
Διάρκεια έκθεσης: Η έκθεση θα διαρκέσει από 19 Ιουνίου έως 3 Ιουλίου 2009.
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα - Παρασκευή 10:00 - 14:00 & 18:00 - 21:00, Σάββατο 20 Ιουνίου - Κυριακή 21 Ιουνίου: 11:00 - 20:00.
Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.
Ερωτας vs βιωματα
Ο άνθρωπος της πλατείας
Ερωτας vs βιωματα
Ερωτας vs βιωματα
Ερωτας vs βιωματα
Ερωτας vs βιωματα
Ερωτας vs βιωματα
Δεν υπολόγισε όμως τις βολές. 2 πρόσωπα, και τα δύο με επιχειρήματα βγαλμένα από τα γραπτά μου. Δεν τον πείραξε τόσο το ότι συνέδεσαν κάτι άσχετο που είχε γραφεί με άλλο σκοπό, άλλη αφορμή, άλλη εξήγηση και ερμηνεία. Σαφέστατα η όλη φθορά εξυπηρετούσε τους σκοπούς τους. Φτηνή δικαιολογία, και σαθρή στήριξη του προηγούμενου ατοπήματός τους. Για τον έναν ήταν απλώς επιβεβαίωση της κιτρινισμένης τους υπόστασης. Για τον άλλο όμως η προδοσία ήταν κάτι αναπάντεχο. Αναίτια και άστοχη, κατέστρεφε καταρχήν την όποια εκτίμηση και ταυτόχρονα μια εντύπωση που υπήρχε στο φορτωμένο κεφάλι του Ορέστη: "Το ότι έχεις πιει 2 μπύρες με κάποιον δεν σημαίνει ότι σε ξέρει πιο βαθιά από όσο του επιτρέπει η εικόνα σου." Ούτε και ότι δεν θα την χρησιμοποιήσει γνωρίζοντας πως το "φαίνεστε" διαφέρει από το "είναι".
«Τον λένε Πέτρο, αλλά κάποιοι τον φωνάζουν Μέι Ντέι, όνομα που του 'δωσε η μητριά του, πριν πέσει σ' έναν άγρυπνο ύπνο που κράτησε χρόνια. Η μητριά του Πέτρου είναι ζωντανή. Αλλά, κυρίως, είναι νεκρή. Κι ο Πέτρος πρέπει να το πει στον πατέρα του, γιατί αυτή η ιστορία έχει παρατραβήξει. Κι εξάλλου, η μητριά του δεν μπορεί να είναι εξίσου σημαντική με τη μάνα του, μια γυναίκα που πνίγεται στην Αθήνα. σ' αιώνιο ριπλέι, έτσι; Όμως, τι είναι τελικά σημαντικό; Και τι είναι όπως νομίζει ο Πέτρος ότι είναι;»
